HOI hoi..

http://michielinnepal.web-log.nl/photos/voortgang_bouw_leven/

www.nepalcottage.com

Wel nu. Het tweede verslag. De activiteiten gaan door en de zin en motivatie neemt toe. Het is gewoon een feit. Hier in Nepal gaat alles anders, gaat er veel tijd verloren en kan je nergens van op aan. Het verhaal gaat verder de bouw van een vakantiehuisje..

Je zal het niet begrijpen misschien maar na de festival maand in oktober begint een volgend festival in de Sankhu. Nog een maand festival wat betekent volop toevoer van mensen. De vrouwen rood gekleurd doormiddel van de Sahri’s gaan naar de sadilini rivier. Om daar god Shiva te eren. De hele maand volop leven en het is ineens een druk dorp.

Voor de bouw geen personeel. Waar haal je ze vandaan. Dagen ligt de bouw stil. Wel komen altijd de didi en bamboo man. Inmiddels 200 bamboo lengtes verwerkt. Ze zeggen allemaal dat ze morgen komen. Haha. Zonder schuldgevoel of excuus komen ze dagen later aankakken. Zelf aan de slag ? Ik doe wat ik kan doen. Timmerwerk, loodgieterswerk en natuurlijk het schilderen. Maar er zijn zoveel klussen te klaren. Niet tegenop te werken.

Het dak 25 vierkante meter blijkt een grotere klus te zijn dan gedacht. De triplex platen op maat zagen moet helaas met de hand. Lange stukken zagen en ook nog precies als het even kan. De eerste 16 platen hebben een vaste maat. Dat is makkelijk. Maar dan blijft er een boeiend stukje dak over. Allemaal verschillende maten. Een lastige puzzel. Ik wil natuurlijk zo min mogelijk aansluitingen zien van binnenuit en natuurlijk zomin mogelijk zaagverlies Het resultaat mag er zijn na 3 misschien wel 4 dagen zagen en puzzelen.  Er is een prachtig dak ontstaan.

Maar dan laag twee. Het waterdicht maken met de platen zink is minstens nog een keer zoveel werk. Opnieuw meten passen en bevestigen. Het viel niet tegen, de platen knippen met een schaar was misschien wat primitief. Maar goed ook dit is gebeurd. We zijn waterdicht. YES

We gaan verder met laag drie. Het stroo moet het dak gaan afmaken en de locale look gaan bepalen. Geen stroo te vinden natuurlijk en betroubare werker die de klus komt klaren is ook hard to find. Surraj regelt het. Wat minder zorgen dus om dat soort dingen.

Nu druk met afwerken. De tuin is in aanleg. Het marbel is gepolijst. Het geitenhok is klaar. Installatie technisch afmonteerfase. Afwerkvloer over paar dagen. Dan alles erin en klaar is kees.

De afgelopen weken elke dag in de weer geweest. Het snel afmaken en doorwerken heeft grote voordelen.

Tijd voor andere dingen. De workshops, de flyer ontwikkelen, website updaten mijn web log bijhouden   en ga zo maar ff door. De workshops opzetten kijk ik echt naar uit….bouwen is leuk maar als het af is kan ik natuurlijk volop genieten…

Het land verhaal weer opgepakt. Een nieuw gebied onder Nagarkot bezocht. Nagarkot is het eerste echte uitzichtpunt vanaf Kathmandu. Het gebied ligt wat lager. Het uitzicht is net zo mooi.  Hier overheerst nog steeds de locale rust. Fantastisch groen en waterrijk gebied.

Het locale gevoel komt bij de BACkspace cottage steeds meer. De kippen vonden een hen. Een schouwspel speelde zich af. Nu lopen ze rond. 5 kleine onee inmiddels 4 kleine kippetjes. Volgens de kenners 3 manntjes en maar 1 kip. Dat is lekker. Geen eitjes dus. Voor het vlees zeggen ze. De locale kip is populair met bepaalde festivals en levert nog best wat op. Het geitenhok is zover. Nu nog gezonde geiten vinden.

De twee op de foto zijn dood met moeder. Wel sneu een gekke ziekte ofzo. Die gaan het dus niet worden. Twee andere mekkerende geiten vinden is nog niet makkelijk. Ergens deze week zijn de dieren compleet. Een kleine boederij.

Jaja. Zo gaan we gewoon door. Maak veel mee en doe leuke contacten op. Nog steeds vol goede moed en plannen. Maar het grote plan mag wel concreter worden het land helpt daar natuurlijk bij. Daar ga ik dus op focussen de komende weken. Een hike staat op de planning. Het gebied beter verkennen rondom nagarkot…..zin in !!

Over een goede week is de opening. Een datum kan ik niet meer zeggen. De eerste klanten kan ik niet ontvangen. Nog geen boekingen. Het is ook raar om iets te boeken wat nog niet af is. Tot zover in het kort wat er weer is gebeurd.

Hoe staat het leven in Nederland. Volgens mij tijd voor de lente.

DOEG en tot de volgende mail maar weer.

Michiel

  Dat mag ff duren…..maar daar is ie dan !!

EEN GELUKKIG NIEUWJAAR !!!! HET beste voor 2010….

CHECK VOOR VEEL FOTO"S het ALBUM 

http://michielinnepal.web-log.nl/photos/life_nepal_and_backspace/

Het verhaal heeft even op zich moeten laten wachten. Een verhaal over mijn leven en project in Nepal.

De eerste weken waren een wir war van verhalen, plannen en een overdosis cultuur. In het huis van  Parmesh samen met zijn familie. Samen met broer Omesh en een vader Ramesh. Helaas kan ik alleen op zolder recht opstaan en slaap ik op de grond. Ik pas niet in het bed.

Iedereen is  natuurlijk reuze benieuwd naar het plan. Wat gaan we nou eigenlijk doen. …..waar begin je

In oktober is het 30 dagen festival. De hele maand oktober dag in dag uit staat Nepal op zijn kop. Toen ik aankwam was het Thihar (lichtfestival). Het is prachtig hoe de huizen worden verlicht met de kaarsjes. Een mooie binnenkomer.

Al snel zijn de festivals voorbij. 

De opening van Hamro Gaum kwam eraan. Het project

waardoor ik zo ben geinspireerd. Het is nog nooit zo druk geweest op het project.. Overal is iedereen bezig met iets. Opzoek naar spullen en opzoek naar allerlei creatieve oplossingen. Samen met nog vele andere vrijwilligers zetten we ons in voor het maximaal haalbare. Er. Het is behelpen want heel veel dingen komen niet af. Maar heel veel is wel in gebruik.

Na de opening gaan dan echt aa

n de slag. Plannen omzetten

naar acties. De plannen zoals ze waren zijn extreem veranderd, mijn leven heeft er behoorlijk anders uitgezien de afgelopen 10 weken. Gelukkig zijn mijn verwachtingen aangepast. Een lang verhaal begint hier…

Project BACKspace…

Zo snel als ik kan ben ik naar het land gegaan. Samen met Parmesh mijn partner stond ik dan eidenlijk op het land. Wat heb ik daar naar uit gekeken. Keihard naartoe gewerkt om dan hier dan werkelijk te gaan bouwen.

Helemaal anthousiast loop ik over het land. Ik zag het helemaal voor me. Het uitzicht is fantastisch. De ligging op het zuiden, de zon de hele dag op je snufferd. 

De twijfel kwam door het grote huis achter het project. Op steenworpafstand is een vier etage hoog huis komen te staan. Overdag hoor je wat kinder lawaai van een schooltje en een toeter vanaf de weg. Staat het dorp over 10 jaar niet om ons heen ?  Nepal groeit snel, er wordt overal gebouwd.

Ook het registreren van het land op naam van BACkspace blijkt een lastiger verhaal te zijn dan verwacht. Voorlopig gaat er niets gebeuren. Al met al het voelde minder goed en ook Parmesh had dat zelfde gevoel. Opzoek naar nieuw land ?

Wel hebben we al heel snel besloten dat we wel een klein resort gaan bouwen op het land van Parmesh. Een gedeelte van het huidige plan gaat dus gewoon door.

Een nieuwe wereld. Projectontwikkeling.

Monopoly..

De koop en verkoop van land is erg populair. Ze zeggen dat in elke familie minstens 1 persoon in deze handel zit. Iedereen met land heeft geld kunnen verdienen de afgelopen 10 jaar. Extreem goedkoop kunnen kopen en dan met 200 of 300 % meer kunnen verkopen. Mooie handel. De prijzen zijn extreem gestegen. Theehuizen vol met kerels met name Maoisten ( de aggeresieve, rechtse bevolkingsgroep ). Deze gasten zitten in de land business. De handel is onderdeel geworden van het straatbeeld.

We starten een zoekactie naar..

Het beloofde land…

Eerst hebben we de stukken grond naast het project proberen te kopen. Er was eigenlijk maar 1 goede optie, helaas niet haalbaar ivm met de prijs. Na veel zoeken in de omgeving komen we er achter dat er weinig ‘echt’ mooie plekken zijn. Wel even stil blijven staan bij de locatie vlak bij de rivier ….Wat een mooie plek maar we missen iets. Verder is ook hier de grond kostbaar.

We kijken naar de bergen om ons heen. Wat zit daar achter. Kunnen we niet beter naar het hoger gelegen Lapse Phedi. De grote bonus is het uitzicht op de Hymalaya.

De zoektocht begint in het hooggebergte. Bovenaan gekomen is het echt heel mooi, super prachtig  helemaal te gek !! Rij met een grote smile op de zandwegen. Opzoek naar het droomland. Natuurlijk willen we een ligging op het zuid- oosten, uitzicht op de hele range mountains ( varierend van 4000m tot 7000m ). Natuurlijk moet een pad naar toe lopen. Als het even kan vast pad dat staat geregistreerd op de landkaart. Een waterbron is ook heel practisch. De  comunity moet ons accepteren. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Laatste nieuws. Even niks op het oog. Maar de zoekactie gaat spoedig weer starten.

De eerste weken bijna maanden ben ik bezig geweest met het strucureren van plannen met bijbehorende afspraken. Voordat alles duidelijk is en voordat je echt goede afspraken hebt gemaakt daar gaat een tijd overheen.

Ik heb partners nodig. Meer mensen, een tam. Een club mensen met verstand van zaken. Opnieuw breekt er een nieuwe wereld open. Investerers vinden. Door mijn enthousiastme en een goed voorbereid plan weet ik mensen te overtuigen. Er doen zich een paar goede opties voor. Na veel praten maar vooral naar heel veel afwegen mijn beslissingen gemaakt. We zijn nu met 4 man sterk. We hebben een team er is een concept. We gaan een eco resort bouwen BACKspace High Camp komt dichterbij….maar zal nog heel wat tijd vragen voordat de spade de grond in gaat….

THE one and only Farm cottage of the Sankhu !!

Juist van deze cottage heb ik geen tekeningen en geen overall planning. Maar overduidelijk  is de maat van de fundering deze heeft een vaste maat. Een nieuw ontwerp en gedeeltelijk niet concept moet worden bedacht.

Al snel komt de locale vriend van Parmesh helpen. Snelle gozer en weet goed de weg op de locale markt. Hij kan alles regelen zegt ie. Al snel blijkt dat Parmesh wat minder de weg weet en helemaal geen technisch inzicht heeft. Surraj neemt deze taak vanaf dag 2 over. We zijn vrienden geworden. Hebben veel lol en werken perfect samen. Dit wordt de man die de business gaat dragen.

De materialen worden gekocht en het metselen van de fundering is begonnen. Al snel blijkt dat het  enthousiaste bouwen niet werkt omdat er geen goed plan is. De bouw stil gelegd en achter de computer gedoken, ontwerpen denken en pijnzen. Het blijkt al snel dat het groter moet.Ook moet er een keuken in het huisje. Hoe gaat dat allemaal passen. De rondingen zijn een blok aan het been.

Wel is de aanleg van de groententuin is in volle gang. Het kippenhuis wordt gebouwd. Het hek wordt gemaakt. Maar echt opschieten doet het niet echt.   

Het voorbereiden is makkelijk gezegd dan gedaan. Al die verschillende materialen om nog maar niet over de kwaliteit te spreken. De wereld van inkopen in Nepal blijk ik toch nog niet helemaal onder de knie te hebben. Na heel veel Kathmandu bezoekjes is dan bijna alles voorberied. Nu vier weken echt aan het bouwen.

De staalvlechters, metselaars, dragers worden geregeld door Suraj. Naast het gewone personeel hebben we elke dag zo’n twintig tot dertig kijkers op de bouw.

Een gezellige boel dus. De werkers zijn trouw en komen netjes elke dag op afgesproken tijd aan zetten. Best wonderlijk. De afgelopen 4 weken begint mijn dag om 5.30. De zon komt dan bijna op. Eten, koffie en de dag kan beginnen. Alle hand en spandiensten pak ik met Suraj op. Eindelijk schiet het dan echt op.

We zijn nu bezig met het dak. Een hele uitdaging. Het spant staat. De dakplaten zijn gezaagd en geschilderd. Bijna wind en waterdicht. Dan begint de afbouw. Veel zin in natuurlijk

1 februari is de opening van de cottage. Iedereen is welkom natuurlijk. Arke Fly heeft prachtige aanbiedingen.

Mijn nieuwe huis en moterfiets

Mijn eigen appartementje in een dorpje net buiten Sankhu. Alle rust en omgeven door rijstvelden. Bij een boerenfamilie in een bakstenenhuis. De kinderen zijn geweldig en de pa en moe zijn vriendelijk. Al kan ik er niet echt mee praten. Prima naar mijn zin. Kevin een vrijwilliger is ook in het huis komen wonen. Hij doet hetzelfde werk bij SVN als ik vorig jaar heb gedaan. Leuk gezelschap.

Inmiddels is er een inrichting. Past het allemaal niet echt en is het snel een zooitje. Over een paar weken verhuis ik naar de benedenverdieping. Daar ga ik de boel even onderhanden nemen. Een kantoor, eetkamer, slaap en logeerkamer is aanwezig. Lekker de ruimte dus.

Mijn leven is moeilijk te omschrijven. Het is afwisselend dat zeker. Erg naar mijn zin zo’n 95 % de andere 5 % ben ik me druk aan het maken om het onmogelijke systeem waar ik mee te maken heb. De weg weet ik inmiddels aardig goed te vinden. Al met al komt het goed maar vaak met een grote omweg of net anders dan bedacht. Ach dat is het risico van ondernemen in Nepal.

Hoe is het met verder met iedereen ? Leuke verhalen altijd welkom …..

Blijven klikken op

www.BACKspaceResort.com

Boeken mag en kan vanaf 1 feb 2010.

Check Arke FLy voor tickets retour vanaf 300 euro

NOU DOEGGGGG en tot de volgende mail !!!!

Groetjes uit KAthmandu

Michiel

wwIk kom alweer bijna thuis. Maar ik heb nog zeker een paar mooie verhalen te vertellen. Want er blijven natuurlijk dingen gebeuren. Nepal achter mij. Opweg naar Dehli. Leuk om na een periode hard werken de rugzak weer te pakken. We gaan op vakantie naar India met Jawel maatje Jorin. Eerst de 28 uurige reis. Met de bus van Kathmandu naar de grens en dan de nachttrein naar Dehli. Dit ging redelijk goed tot in India op het station. Ik raakte even in de war met nieuw en oud dehli treinstation. Dit leverde een warme zweterige zoektocht op naar die ene straat vlak bij het station. Uiteindelijk heel ergens anders gaan slapen dan gepland. Jawel in een kamer zonder ramen en een fan die tekeer gaat als een ophol geslagen helicopter. Echt bijslapen kwam er dus niet van die nacht. De volgende dag bijgeslapen op een terras vanavond komt Jorin aan Ik haal hem op jorin van het vliegveld. De taxi scheurde als een achterlijke ppff welkom in het gestreste India. Maar alles ging goed en Jorin stond al klaar. Super om elkaar weer te zien. De avond volgelult met een biertje en jaja met een stuk Hollandse kaas overgevlogen vanuit Nederland. Want  zo’n smakelijk stukje kaas ga je missen. Het water loopt me weer in de mond . We hebben een hotel midden in main bazar in een van de zijstraatjes. Gaos met veel toeristen en eet mogelijkheden. Prima dus om even rustig opgang te komen op een van de daktarassen genieten van het  lekkere ontbijtje. We zijn inmiddels in grote lijnen weer up to date maar nu dan. Wat gaan we doen. Wij hebben ons natuurlijk heel goed voorbereid op deze reis. We slaan het boek open. Het noorden met avontuur, bergen & onrustige gebieden of naar het zuiden met het tropische klimaatje. Eerst maar een een dagje Dehli. Lopend gaan we de drukte in. Al snel pakken we een riksja om naar het rode fort te gaan. Dit gigantische fort ook maar even van binnen bekeken. De kermis ziet er leuker uit. We pakken even een rondje met het reuzenrat. De dieselmoter loopt op volle toeren. Dit is mooi voor een paar plaatjes en je lach spieren. Na een dag Dehli besloten  om naar het noorden te gaan. De eerste bus die we pakken is al een ramp. Ik ben namelijk altijd erg gesteld op wat beenruimte. De bus is vol en we mogen voorin de bus gaan ziiten voor de komende nacht 13 uur. Wat een grap. We gaan demonstratief midden in de bus zitten en zeggen dat dat onze plaatsen zijn. Maar helaas de truc werkt niet. Ik, Jorin wat minder wilde eigenlijk gewoon niet meer met die bus. Ik hoopte ergens op een betere. Je weet maar nooit. Zwetend weer terug naar die agency. Geld netjes terug. Op naar het bus station ehhh maar welke van de 200 kleine en grote busstations. We rijden er 3 af. Haha het gaat lekker. Op het station blijkt het allemaal niet gemakkelijk om een kaartje te krijgen. Je wordt van hop naar her gestuurd en helpen doen ze niet graag. Uiteindelijk twee prachtige plaatsen in een roale bus. Wat een geluk. We scheuren uiteindelijk sneller naar de plaats de bestemming. McCloud. Daar schijnt het wel chill te zijn en er zijn vette bergen. We vinden een familie guesthouse waar het wel prettig aanvoelt. De kamer kijkt uit op bergen. In dit gebied wonen veel gevluchte tibetanen. Het free tibet gevoel is hier groot. Het is hier iig een stuk rustiger. Tevreden drinken we een biertje. Beetje bijkomen van de reis en rondinformeren over wat te doen in het noorden. Na alle verhalen zijn we er niet helemaal uit. We lopen naar een waterval dichtbij McClaud. Beetje klauteren over de rotsen. Beetje luieren en weer terug. Nog een beetje bij tukken en dan maar Eens een hap. We belanden uiteindelijk na een slechte appeltaart in een klein roofftop restaurantje. Daar was meer gezelligheid. Na twee dagen besluiten we een lange reis te maken om even een goede douw naar het noorden te maken. Met een vooral veel bussen. Volle, mindervolle, hele volle gaan we deze toch wel spektaculaire trip naar boven maken. We willen naar Srinikar dit is een militair gebied en nog niet heel lang geleden een orrlogsgebied. Het gevaarlijkste gebied ter wereld zij Clinton. Na een paar behoorlijke controleposten mochten we dan het gebied binnen. Wel indrukwekkend zo met een grote nachtbus slingerend door de bergen. Ook wel frisser merkte we op. In Srinikar zijn de houseboats. Een meer vol met grote houten schepen waar kamers op zijn gebouwd. Van De lux tot familiewoonboten. We belanden door een ophaalservice op een de Lux boot. Het lijkt heel wat, maar als je niks boekt of verder van ze wilt. Waardeloos. Ook een warme douche laat op zich wachten. Maar goed. Beetje bijkomen  van de reis in onze prive suite. We gaan met een kleine longboat naar de kant. Daar pakken we een riksja naar een van de drie grote tuinen die langs het meer liggen. Leuk voor een wandelingetje. Terug bij de riksja gaan we dan toch maar voor een rondje meer. Onderweg stoppen we uit bij een grote witte moskee. Prachtig aan het meer gelegen. We gaan naar binnen en lopen in de ronte. We staan snel weer buiten. We maken onze rontrit af en laten ons droppen bij de bootjes. Daar verkoopt iemand ons zijn familiewoonboot. De volgende dag in alle vroegte verhuizen we. Het is ook niet zo moeilijk om er vroeg bij te zijn want om 5uur slaan er 230 moskeeen op hol. Wouw zeg wat een kabaal. En geen idee waar ze het over hebben. We hebben een bootje gehuurd om ons naar de morningmarket te brengen. Het is heeeeelll erg koud. Dat ben ik even niet meer gewent. Op de markt veel boten. Die als mieren door elkaar heen krioelen . Wat een mooi gezicht. En de druk discuserende mannen lijken er vaak niet uit te komen. Er wordt gevloekt en geduwt en met groenten gegooit. Soms wordt het wel drie keer over gesmeten. Zal veel van die groenten over blijven. Wat een pret. We varen een andere route terug. Het is wel bijzonder. Hoewel alles ook lijkt te wennen. Terug gekomen bij de boot nemen we ontbijt. We gaan ff wat relaxen voor we weer in actie komen. Want het is koud en volgens mij willen we toch wat anders. We besluiten een paar uur later om toch voor een ticket te gaan kijken richting tropen. Het feit dat het nog kouder en grimmiger gaat worden, het leger elke honderd meter langs de weg gepositioneerd en het risico dat wegen dicht gaan ivm met sneeuwval en ander slecht weer. Dit doet ons omkeren naar Goa. JAWEL het strandleven. In een handomdraai is het geregeld. We doen nog een poging voor een bezichtiging van een groot fort. De ingang moet voor ons een raadsel blijven. Maar gelukkig hebben we het boek..Jorin vraag het anders aan die man met die baard…de wandeling opzich was interessant.

De volgende ochtend zitten we in het vliegtuig. Na een 8 voudige controlepost & 4 uur wachten. Want het was slecht weer. Veel vliegtuigen gecanceld. Wij gelukkig net niet. We landen ergens einde van dag in Mombey. Wat een grote stad. We zitten bijna 2 uur in de taxi om bij het busstation te komen. Daar eten we snel wat bij Mc. Lekker en snel maar te langzaam voor het halen van de bus naar Goa. We wilden meteen de sleeperbus pakken. Om zo wat tijd te winnen. Helaas. Ook helaas op het treinstation. We kunnen niet meer mee. Ook helaas bij alle hotels waar we willen slapen. Namelijk VOL. Dan slapen we maar locaal en primitief en uiteindelijkst het goedkoopst. We liggen in de wachtruimte met nog velen anderen op het treinstation. Ik nestel mij met mijn matje en slaapzaak onder een tafel. Je krijgt wat boze gezichten. In zo’n land word je vanazelf ook brutaal. Ik slaap redelijk na omstandigheden. Wat een dagen zeg, best vermoeiend Dan met de trein van 7uur. De hele dag in de trein genoten van de uitzichten, het dikke matras, muziek en al het langskomende eten. Met een dikke buik komen we aan in Goa. Wat een verschil met het noorden. Heerlijk warm. We zoeken het voor mij bekende Arambol op. We zitten dezelfde avond nog in de DOuble Dutch. Een goed restaurant dat nog moet opstarten. Het laagseizoen is voorbij, het hoogseizoen komt eraan. We ontmoeten snel mensen in ons kleine 1 straat resort. Het gevoel van strand, lekker eten en veel backpackers is goed. Maar helaas blijven de feestjes weg. We komen op een gesloten feest en daarna op een fout te hoog mannengehalte door russen georganiseerde party. Kan je nagaan hoe gezellig. Maar we vermaken ons prima met een kleine groep mensen uit alle wereldhoeken, live muziek en performances op het strand. We huren een moter. Met twee meiden rijden we naar een grote markt. Hier shoppen de meiden wat en drinken we een biertje in een strandcafe. Zo komen we onze dagen door. Luieren, zonnen, zwemmen en veel heel veel eten. De toetjes schuiven na een grote vis nog prima naar binnen. Is dit het leven dat genieten heet. We zijn het er overeens dat dit een goede keuze is geweest. Vorige keer adventure in Nepal deze keer strand en muziek. Paar avonden een groot vuur gemaakt en zelfs een keer vis gebakken op het strand. We hadden een kok uit Engeland met een te grote bek in ons gezelschap. We hebben echt bonte avonden gehad. Maar gematigd ivm met het beginnende hoogseizoen. Al met al een super tijd gehad die ik niet had willen missen. Bedankt voor het komen Jorin !!!!! was SUper

Nu weer terug in Nepal. De bouw heeft stil gelegen. De bouw komt heel heel langzaam opgang. Ik kom langzaam opgang. Weken vliegen voorbij zonder heel veel resultaat. Ik assisteer onze bliksemdeskundige uit nederland. We plaatsen twee enorme masten met een zilveren glimmende bol op de top. Dit beschermt het hele project voor blikseminslag. Weer iets nieuws en voor mij lekker om gewoon even iemand  te helpen. En tegen zijn problemen aan te lopen. Ik weet de weg dus op de bouw ik kan dus snel makkelijker dingen regelen. Zo komt het allemaal net op tijd af want de tijd van Gerard is beperkt. Dan komt Rick terug van zijn trekking. We starten langzaam ook zijn projecten weer op. De hydro wordt een drijvende hydropower. Een nieuwe uitvinding. Fantastisch om met al deze technieken en specialisten te werken. Alles werkt ook nog. Ook de waterhamer die het water ophoog gaat pompen naar aanliggende hooggelegen rijstvelden werkt. Het water wordt zonder aangeleverde energie omhoog gepompt. Wat een systeem en een lage investering. Dit product kan nog wel eens op grotere schaal worden toegepast. Rick zijn tijd zit er bijna op. We maken de laatste dingen klaar. Wat zijn we druk geweest om alles te installeren. Ik ben mijn dingen ook aan het afronden. De bouw loopt nu volop en het wordt allemaal heel erg mooi. Helaas ga ik het niet helemaal af maken. Wel zijn we al druk bezig met de inrichting, timmerwerk, gordijnen, schilderen etc. Leuk maar ik moet er dan toch echt binnenkort afscheid van gaan nemen. Bij een volgende trip zie ik het project in opgeleverde staat. Tot zover het bouwproject van het eco-vriendelijke dorpje te Sankhu. Heb het werk met heel veel plezier gedaan. Als resultaat kan ik nu praten met mijn handen en voeten !!

Dan hebben we nog alle uitjes die ik heb georganiseerd de afgelopen weken. Veel foto’s heb ik niet want mijn camara heeft het begeven op het strand in india. Wel jammer maar ik sprokkel wat plaatjes bij elkaar Een groepje kinderen is tijdens mijn vakantie naar de bios gegaan. Met dank aan onze sponser 30 eurie. Dit is de groep kids geweest die niet naar huis zijn gegaan tijdens de okt. festival maand Zij hebben of geen ouders of de reis is te lang en daarmee vaak duur. Er stond nog een lange hike op de planning. Ik wilde de ouderen al een tijd meenemen voor een echte wandeling . Het natuurpark Shivapuri ligt op twee uur rijden van Sankhu. Daar beginnen we met de ouderen vanaf 12 jaar aan de klim van 900m. Ook komen er twee vrijwilligers bij die graag meelopen. Het is een hele klim maar de kinderen gaat het goed af. Je ziet de meiden met hun slippertjes naar boven gaan….o..o…. De vraag hoe ver en waarheen wordt beantwoord met uren, vele km en richting, naar boven. Ik weet het ook niet. Heb wel een idee. Even uitrusten bij het klooster. De spieren beginnen warm te worden. Even bijtanken en dan weer verder. Nu begint de echte klim. De groep raakt verdeeld. Maar we wachten netjes op elkaar op bepaalde plekken. We klimmen door het dichte bos naar boven. Pppff, zweet en weer relaxen. Het is echt genieten om met die kids lekker door de natuur de banjeren. Je merkt dat zij deze klim ook wel spannend vinden. En zeker omdat het al later begon te worden. Ik rekende even snel uit dat we waarschijnlijk net voor het donker beneden zouden zijn. Dan de laatste pittige klim naar boven en dan hebben we misschien dat prachtige uitzicht. Gelukkig was het prachtig weer aan de andere kant van de bergen. De Kathmandu vallei was donker en smerig. WOUW iedereen is volop aan het genieten. Even bovenop de top 2714 meter uitrusten. We eten hier onze momo & andere snacks. Dan de weg terug. We lopen een andere route naar beneden. Dalen gaat altijd een stuk makkelijker. Het schiet dus lekker op. Wel kom ik er achter dat mijn telefoon ergens boven of net daarvoor zoek is geraakt. Beetje jammer met mijn 260 nummers. Volgens mij heb ik ze een keertje overgeschreven. Goed. Uiteindelijk allemaal veilig beneden bij de bus. Hehe. Dat was me een pittige klim en strakke planning. In het donker rijden we terug. Voldaan aangekomen in Sankhu plof ik neer op bed. Dat was weer een heerlijke dag en deze trip zullen ze niet snel vergeten !!!

Kosten trip Shivapuri 26 mensen voor 70 euro bus 40 euro

Kosten trip Sundarisal 48 mensen picknick voor 110 euro bus 30 euro ( VIDEO )

Kosten 38 nieuwe schoolrugzakjes 190 euro

Kosten 46 fotoboekjes + 3 foto’s    140 euro

Nu is het wel genoeg geweest voorlopig. Het moet ook niet te normaal worden. Ze vinden het natuurlijk super geweldig en dat is zeker wat ze verdienen !!!!

Dit was het dan. Mijn tijd in Nepal is voorbij ik kom naar huis. Ik vlieg za. 6 december. Heb zin om iedereen weer te zien. Bedankt voor het lezen en reageren & natuurlijk het sponseren!!!!!!

Michiel

Het wordt alleen maar leuker al verlang ik soms naar huis. De bezigheden zijn alleen maar interessanter en uitdagender geworden. Het is inmiddels een full time job en daarmee behoor ik tot het team van de stichting.

www.stichting-veldwerk.org/stichting02/veldwerk_team_in_nepal.html

Met al mijn andere fratsen ben ik er behoorlijk druk mee. Waar te beginnen na zo’n lange tijd…….

Als introductie een aantal festivals op een rij. Somige kleinschalig, sommige landelijk. Je wordt soms  overvallen door een spontane carnaval. Leuk maar meestal weet ik niet wat het betekent. Ook hebben ze vrouwenfeest. Eensoort van vrouwen dag. Je zou zeggen, dat is leuk ! Ze zijn erdagen mee bezig.Voorbereidingen over wat aan te trekken enzo, erg belangrijk allemaal. Linkszie je de dames die in het kinderhuis werken. Ze zijn opweg naarKathmandu en komen even showen. De place to be is de verbrandplaatsPashupatinat en daar gaan ze dus naartoe vroeg in de morgen. Daar staan echt duizendenvrouwen in de rij. Ongelovelijk zoveel. Mooi om te zien. Maar voor hen duurt het 4 tot 5 uur om binnen te komen. Als ze dan binnen zijn eren ze de goden. Een groot misterie over wat daar binnen precies gebeurd.Maar het schijnt zo te zijn dat ze het water van het voetenweekbadje vanhun man moeten opdrinken. BAH gatver. Smerig zeg. Vrouwendag. Wat eengelul. Wat me ook is bijgebleven is het festival waarbij het traditieis een rondje door het dorp te lopen en onderweg alle 5 de poorten voorbij tegaan. Dit doe ik dan ook met Parmesh zijn broer en wat vrienden. Mensenverzamelen zich op de pleinen waar ze in een kring op steen rond gaandraaien. Als een soort van molen. Lachen en zeker na wat localeroxy……

Natuurlijk ben ik na alle gulle sponseringen snel verschillende uitjes gaan organiseren. De ouderen van het kinderhuis ( de pubers ) gingen niet mee naar Fun park. Dat is kinderachtig en bovendien zijn ze er al geweest. Ook zijn ze het grote groep gebeuren een beetje zat. Ik kan me er iets bij voorstellen. Voor de stoeren gaan we met de bus naar Kathmandu voor een partijtje bowlen. Jah een echte bowlingbaan. En dat vinden ze wel wat. Er moest behoorlijk worden ingegooit en de ballen stuiterden mooi over de baan. Wel lachen als iedereen zo lekker aan het stuntelen is. Uiteinelijk nog best aardig gespeeld. Na het gooien van een balletje krijg je honger. Dus we gaan met het clubje kerels + nichtje Miriam naar de MAC. De jongens hebben moeite met het kiezen uit dit nieuwe menu. Even wat anders maar uiteindelijk genoeg besteld. Daar smullen we van het eten en pakken daarna lux de taxi terug. Het giet pijpenstelen en we willen snel terug. Met 6 in 1 taxi hier is geen probleem. Een kleine Suziki ALto. Het past eigenlijk net niet.  Maar uiteindelijk lukt het allemaal net. De taxi kiest natuurlijk de korte maar verschrikkelijke hobbel weg. Jah korter. Hej lul wat dacht je van comfortabel. Jeh 3 rupie 3 cent bespaart aan bezine. Soms snap je ze niet soms wil je ze niet snappen. HAHa uiteindelijk thuis en iedereen blij. SUPER uitje en ze hadden het goed naar de zin.

KOSTEN 60 euro

Maar we zijn er nog niet. We gaan picknicken met het hele kinderhuis picknicken. Dit betekent met 37 kinderen en de staf drie uur lang met de bus naar deze magische plek. Een hele populaire pick-nick bestemming waar iedereen dolgraag naar toe wilt. Ook al de kinderen die wagenziek zijn gaan toch mee. Zingend en tierend verlaten we Sankhu. Na 2 uur rijden slaan we een zijweg in. De weg veranderd in een puinweg met veel hobbels. Langzaam tuffen we verder omhoog. Na een uurtje bereiken we dan eindelijk de plek. Natuurlijk is deze plek zo populair vanwege een groot klooster. Naast de eeuwenoude stupa wordt er ook een nieuw klooster gebouwd. Gefinancieerd door rijke Amerikaanse Monniken. We lopen naar een uitzichtspunt waar we een hapje en een drankje doen. Dat gaat er goed in na zo’n lange trip. We worden geamuseerd door een goed zingende en gitaar spelende nepalees. Leuk en er wordt gezongen en gedanst. Sommige verkennen de omgeving. Na een uurtje of 1,5 naar beneden waar we een grasveld opzoeken groot genoeg om te voetballen en een groot zeil te spreiden voor de lunch. Alle pannen gaan open en de curries, kip & bonen worden geserveerd. We zitten te smullen. De spices wennen nog steeds niet. Ik blus mijn mond met liters water. Het helpt overigens niet. Er wordt verstoppertje gespeeld, gestoeit en de grotere jongens voetballen. Na wat tieren springen we weer in de bus. We zijn natuurlijk het liefst voor het donker thuis. We vertrekken snel. En met genoeg staf is het allemaal prima te behappen. De hele weg 3 uur lang is er gezongen en gelachen veel gelachen. Sommige weten het toch te presteren te slapen in die situatie. Wat een succes de kinderen hebben het er nog steeds over. BEDANKT HE !!

KOSTEN 120 euro

Naast al deze leuke uitjes wordt er ook nog gewerkt aan diverse projecten. Ik doe nog steeds het opzichterswerk van de grote bouw. Het schiet op. De gevels en het dak zijn klaar. De afwerking begint. De stucadoor, loodgieter en electricien in bezig. Het hoogste punt is bereikt de vlaggen worden uitgehangen. Natuurlijkwil ik dat graag doen. Daarna eten we een happie met alle bouwlui. Daar omheen proberen we het terrein begaanbaar te maken. Helaas denkt de aannemer daar soms anders over en schuift alles op de lange termijn. Dit veroorzaakt de nodige frustratie. Wat in nederland zo is geregeld kan hier weken of zelfs maanden duren. Het blijft tot op de dag van vandaag ja zeggen en NEE bedoelen. Ik heb zo mijn tactieken ontwikkeld. Maar deze werken niet altijd en soms kan het gewoon niet sneller. Rick een nieuwe vrijwilliger is overgekomen. Deze 37 techneut komt de hydro installeren en veel andere technische problemen bekijken en oplossen. Zoals de biogasinstallatie, rietfilter met klepsysteem, de waterhamer en bijkomende zaken. Druk dus. Omdat de tijd dringt moeten we haast maken met de hydro. We zetten alles op alles om de dingen voor elkaar te krijgen. Inmiddels is er 134m buis aangelegd en een hydrohuisje gebouwt. Jammer was dat een grote hoosbui de kersvers aangelgde buis mee had gespoeld naar de grote rivier. De buis moest weer bij elkaar worden gesprokkeld. Wat een kleine ramp zeg. Dit betekent alle gescheurde koppelingen eraf  halen. De lijm die niet lijmt eraf krabben en opnieuw pilaren bouwen maar dan echte gemetselde rotskolommen. Hadden we dit niet voorspelt. Jammer hoor. Maar goed op zijn nepalees dus. Er is keihard gewerkt. Ook de nepalezen gaan de werkdruk  uiteindelijk voelen. Er is een eerste test gedraait. Het apparaat tierde en gaf een redelijke opbrengst. Genoeg om tijdens de powercuts licht te laten branden. Geslaagd dus. Hoera. De twee slaapgebouwen voor de jongens en de meisjes zijn allerbei van start gegaan. Daar hoort weer een puya bij. De feestelijke bijeenkomt liep uit in een blubberige bedoeling. Lachen hoor.

ff checken..

www.stichting-veldwerk.org/nieuwbouw/de_hydropower_turbine.html
www.stichting-veldwerk.org/nieuwbouw/eerste_steenlegging_slaapgebouwen.html
www.stichting-veldwerk.org/nieuwbouw/1_september_2008_pannenbier.html

De trap, de trap naar de achterliggende jungle. De never ending stairway waar ik al maanden mee bezig ben. Er zit schot in. Heb er week in week uit aan gewerkt. We kunnen nu eindelijk van beneden naar boven lopen, de bamboe muren zijn half gevlochten en de muur links onderin is gestappeld en ingestopt met gras. JAh de klus schiet op. Met de hulp van vele andere. Ongelovelijk hoeveel energie en zweet hier in zit. Oja en de honderduizned muggen die ik heb doodgeslagen. Al spuit je jezelf in met gif dan nog bijten ze. Erg hongerig dus maar verdomde langzaam. Dus makkelijk te doden. Project trap heeft even rust maar wordt vervolgd en zal bij mijn volgende verhaal worden afgerond. Bedankt nog Miriam voor je weefklusje met Punamaya. Was erg leuk en alle kleine beetjes helpen. …

ff checken !!!

http://www.stichting-veldwerk.org/nieuwbouw/jungle_trap_in%20wording.html

Alle dingen vallen samen. De juiste mensen, een stuk grond en nog wat restkapitaal waarmee ik de enorme klus begin ….de bouw van een cottage. Uitkijkend op rijstvelden en bergen. Midden tussen het groene land en dichtbij busstation Sankhu. Ideaal dus. Ik ga deze gok wagen. Hiermee ook meteen de dag van mijn verjaardag 2 september. Gek gevoel met opstaan. Maar een feestelijke binnenkomst in de keuken. Veel grote balonnen die mooi kleuren in de ochtend.  Dat waren dus die knallen gisteren laat. Haaa. Leuk. Daarna naar Kathmandu waar ik van hop naar her vlieg. Ik kom overal te laat. De verrassende taart  bij 1905 met alle andere SVN collega’s was erg leuk. OOk nog een flesje wisky gekregen. Thanks. Na een harde dag werken lust je wel een borrel. De eerste spade word in de blub gezet. Samen met mijn Nepalese partner Parmesh maken we een gat voor de eerste steen. De priester en belangrijke familie leden zijn erbij. Het is geweldig en oo mijn god waar begin ik aan. Het is festival in Sankhu ( bijna elke week wel wat ) de kinderen zijn dus vrij. Ook zij zijn bij deze gelegenheid aanwezig. Ik krijg tekeningen en plastic roosjes in een stuk glas. Toch leuk !! De weken erna ben ik druk geweest. Materialen bestellen en vooral veel heel veel graven. Met hulp van wat personeel graven we 20m3 klei uit de grond. Voor de fundering van de watertoren maak ik een betonnenplaat van 2 x 2 op 2 m diepte op een sterke zanderige bodem. Hier komen 4 palen op te staan die vervolgens 5,5 m omhoog moeten worden gemetseld. Michiel kan metselen. Naja voor een beginner niet slecht. Met behulp van een vriendelijk hard werkend vrouwtje didi ben ik er een week druk mee geweest. Ondertussen graaf ik een meter diepe geul voor de fundering. Een prachtige ronde vorm ontstaat. Uiteindelijk moeten het twee circels worden 1 binnen en 1 half buiten ( de keuken ). Schommelend  op de schommelbank boven de rijstvelden uitkijkend op Narakot bak je je eitje. Ook moet er een septictank komen voor de toilet. Een diep gat moet er worden gegraven. Gelukkig is de klus geklaard. Af en toe wat schelden en vloeken als door de regen de helft weer was ingestort. Maar gewoon stug door batsen en de klei eruit !! Nu al hoog boven de grond. De palen reiken ver boven de rijstvelden. Het uitzicht van bovenop de watertoren is manjefiek. De fundering wordt gemetseld. De eerste lagen liggen erin. Bijna uit die smerige blub. Dat was dan ook het doel voor mijn vakantie naar India. Morgen vertrek ik naar Dehli en ga ik met Jorin voor 3 weken rondreizen. Erg veel zin in !! Daarna de laatste periode Nepal. Nog 6 weken om alles af te ronden en om hoop ik nog wat dagen in mijn cottage te blijven. De rest van het jaar wordt die verhuurd. De eerste klanten hebben zich al aangemeld. Goed begin dus……

Nieuw seizoen is begonnen. Minder regen en mooiere dagen. Rond deze tijd word de rijst weer geoogst. Alle families van jong tot oud gaan de velden op. Langzaam veranderd het landschap. Prachtig om del bedrijvigheid te zien. Vanuit mijn keukenraam neem ik een paar plaatjes van het oogsten

De meiden doen de was. Er is geen water al dagen zeulen ze met kannen en kruiken van DCC naar het kinderhuis.

Tot zover allemaal. Ik ga de laatste dingen regelen voor mijn vertrek. Morgenvroeg met de bus en trein naar Dehli. 20 uur uit een raampje staren. Later verslag over meer van hier & India

HOI ALLEMAAL !!!

De tijd vliegt voorbij. De maanden tikken weg. Maar dit is een teken van veel plezier hebben. Geniet elke dag weer van mijn bestaan in Sankhu. De rijstvelden zijn groener dan groen. De weg naar mijn "werk" wordt met de dag slechter. Het project groeit nu eindelijk niet meer alleen van beton. Langzaam ga ik van deze plek houden….de kinderen maken deze plek echt bijzonder.

Bedankt voor alle gulle donaties voor mijn actie met de kinderen op stap !!! Om meteen maar te beginnen ben ik dit weekend met 32 van de 35 kinderen van het weeshuis naar Fun Park gegaan. Ik begin deze keer mijn verhaal met het eerste uitje van gesponserd geld.

Zo bedacht zo gedaan. We huurden een bus die iedereen van Sankhu naar Kathmandu zou brengen. Daar zagen alle kinderen als een berg tegenop. Ze zitten natuurlijk nooit in de auto/bus sommige zijn dus goed wagenziek. De 3 kinders die er het ergst aantoe zijn neem ik mee op de motor. Een van 5 op de tank en twee achterop. Mijn nichtje Miriam die voor een maandje hier is gaat mee met de bus met alle andere kinders. Wij met de motor waren er natuurlijk veel sneller. Het duurde maar en het duurde maar. De bus neemt ondanks dat het een privebus is, mensen mee onderweg. Die hij dan ook nog netjes dropt bij het juiste adres. Lekker is dat. Maar goed, uiteindelijk kwamen ze aan. Iedereen blij uit de bus gesprongen om het park in te rennen. Ik ben natuurlijk niet zo heel erg ervaren met het sturen van 35 kinderen. Toch heel anders dan een bouw managen. Eerst iedereen plassen en handen wassen. Meteen een aantal flessen water gekocht. Op naar de eerste attractie, het reuzenrat. Wie gaat er mee? De koppies gingen omhoog. Ik zag ze denken, "Dat is hoog, nee dank je wel!" Wat? O..niet in het reuzenrat. Ik dacht we doen het anders. We gaan in het REUZENRAT en iedereen gaat mee! Uiteindelijk bijna iedereen erin. Fantastisch hoe zo’n apparaat hier werkt. Een oude Dieselmotor moet worden aangeslingerd. Vervolgens moet het rat op gang komen. Eerst 20 keer heen en weer voordat hij over het zwaartepunt heen is. HAHA. Nou maar toen iedereen erin zat ging dat ding wel heel snel . Als een soevende zweefmolen ging dit reuzenrat te keer. AHHHH. Dat was lachen. De meeste los. Zo’n kleine meid had het slecht. Ze knapte later op de dag weer op. Meteen door naar iets minder spannends. Maar voor ik het weet zit het ding vol. De meiden lachen en wuifen naar de toeschouwers. De jongens zijn en blijven natuurlijk super stoer. Ze zijn inmiddels een beetje los gekomen. En nu willen ze wel overal in. Maar ja, hoe houd je het overzicht een beetje? Goed, jullie in de auto’s, dan kunnen jullie met de rups en de ouderen kunnen in de botsauto’s. Dat gaat allemaal goed. Iedereen is een beetje zijn ding aan het doen. Oja Rene de opzetter van deze stichting is er ook bij. Hij geniet volop en wil al dit plezier natuurlijk niet missen. De man heeft zoveel goeds gedaan hier in Nepal. Minstens 10 lopende grote projecten, maar dit kinderhuis was 1 van de eerste dingen die hij is gestart. Mooi werk !!! Na het vertier in diverse attracties gaan we nog even voor het eten in het vliegende schip. Dat gaat in het begin heel erg goed. Ik zag iedereen nog lachen en gillen. Maar dat ding gaat wel hoog zeg. Langzaam zie ik de bekkies iets wat betrekken. Haha. Ik kan mijn lach niet inhouden. Misschien van de spanning. Ook dit ding wordt met de hand bestuurd. Iedereen was blij dat die er mee ophield. Nu maar tijd voor een happie en een drankje. Even bijkomen hoor. Het is echt gezellig en de kinderen zijn blij. Nog even een ijsje en dan gaan we maar weer eens kijken wat er nog meer is. In de boten lekker peddelen en spetteren. Geweldig. Met zijn tienen op een bootje dat op een klein ondiep watertje rondvaart. De grote kikker en de eend zijn het leukst. Ik kan het natuurlijk niet laten met water te gaan spetteren. Klein watergevecht tot gevolg. Beetje gekkigheid op zo’n dag kan geen kwaad.

Want die kids zijn ontzettend gediciplineerd. Petje af. Maar nu kunnen ze dan echt ff vrij genieten. Met zijn allen in het treintje. Deze rijdt het park rond. Al met al ziet het er vrij vervallen uit. Niks is echt af en de helft staat leeg of is kapot. Maar voor hier is het prima. Ze vinden het leuk. De dag is bijna voorbij. Het laatste uur nog een beetje vrij spelen in de speeltuin…..De bus is er. Ze gaan weer terug. Allemaal blije koppen uit ramen.

En dit voor 60 EURO!!

BEDANKT NAMENS DE KINDEREN !!!  

Het Day Care Center. Volop draaiende met kinderen en vrouwenprogramma’s. In dit gebouw dat nu precies een jaar geleden is opgeleverd worden bijna 40 kinderen dagelijks opgevangen. Deze kids komen uit de meest ambarmelijke omstandigheden. Vaak vervuild, ondervoed en nog nooit naar school geweest. Waar moet je beginnen zou je zeggen. Maar voor DCC is het een dagelijkse bezigheid, deze kinderen klaar te stomen voor het basisonderwijs. ‘s Morgens worden de kinders gebracht door zusjes of ouders, vaak alleenstaande ouders. Bij families met alleenstaande ouders komen vaak ook de problemen. Als je tot de laagste klasse behoort dan lukt het simpelweg niet voor je kinderen te zorgen en daarbij te werken. Wanneer ze in het DCC zijn opgenomen zie je deze kinderen met de dag vooruit gaan. In het begin praten ze niet, willen ze niks, huilen ze veel, stinken naar pies of wat anders kunnen zich niet goed concentreren etc. Maar super om te zien dat dit echt vrijwel direct effect heeft. En positief. Ze worden wekelijks goed gewassen en gepoetst. Er wordt gezongen, gedanst, gebeden, het alfabet geleerd, de eerste woordjes Engels en natuurlijk Nepalees lezen en schrijven en nog veel meer. Ze lachen weer. Kunnen genieten van het kind zijn. Krijgen een kans in Nepal wie weet daarbuiten want er zijn talenten ontdekt. Na dit dagcentrum stromen ze door naar het normaal onderwijs wat ook wordt gefinanceerd door SVN, Stichting-Veldwerk the Netherlands. Mooi he !!! Wat ik hier doe. Nou ja ik ben dus de lopende klimboom. Het vliegen blijft natuurlijk leuk. 2m40 door de lucht zweven HOEI..foto’s volgen. Ze hebben een nieuw school outfit gekregen. Hieraan vooraf een grote poetsbeurt. Ontluizen, haren olien, nageltjes knippen, oren schoon. Heerlijk vinden ze het. Daarna weer snel door met de lessen. Ook voor deze toppers gaan we een uitje organiseren. Het wordt groots aangepakt. De 40 kinders met hun ouders en de juffen met de bus naar de dierentuin. Dat wordt geweldig. En heb er heel veel zin in.

Het mag even duren maar dan gaat nu eindelijk de bouw uit het beton. Hehe. Ze zijn gestart met het metselwerk. Er zijn nu dagelijks ongeveer 20 tot 25 werkers. Dus zijn op veel plaatsen tegelijk bezig. Nu begint het leuk te worden. Om de week hebben we een bouwvergadering. Hierbij zitten dan Rene, de architect en 3 board memebers van Balchetra Nepal. De Nepalese organisatie die in deze regio de NGO Non Government Organization controleert. Zonder deze organisatie kan je niet aan de gang. De relaties zijn goed door een jarenlange samenwerking. De inhoud van de vergadering is nogal sumier. Vooral op het laatste moment probeer ik nog wat beslissingen te maken. De laatste vergadering betekende eerst driekwatier luisteren naar het gelul over 1 simpel dakpannetje. Ppff. Maar einde verhaal, we nemen een andere dan we nu bij ons hebben. Het proces moet gewoon beter worden geregeld. Want er vallen gaten in de planning. De nepalese stijl is meer als bijvoorbeeld het metselwerk start dan bestel je de ramen. Die zijn er natuurlijk niet meteen. Dus 2 weken wachten. Vooral veel wachten. Nu zijn de afspraken steeds duidelijker en staat het correct op papier. Ook blijf ik maar vragen wanneer gaat dit of dat gaat starten. Hebben jullie al besteld. Hoe gaan we dit straks doen. We schrijven het bestek tijdens de bouw. Wat een zooitje. Maar voor mij dus nog interessanter. Ben de laatste maanden veel op de bouw. Houd alles nauwlettend in de gaten. Zo tekkel ik veel fouten en wordt het uiteindelijk een duurzamer maar vooral aardbevingbestendiger gebouw. Want die gaat komen dat is een feit. Rrrr. Extra maatregelen zijn getroffen voor deze zware trilling. De muren worden voorzien van wapening op belangrijke plaatsen. Extra verbindingen en lateien worden gemaakt. Het mooie is dat dit ook allemaal vervolgens zo wordt gedaan. Nadat alles met handen en voeten duidelijk is gemaakt. Soms even belletje naar de architect en dan regelt hij het verder. Mijn nepalees is nog niet al te best. Handen en voeten taal verbeterd trouwens wel met de dag. Goed we maken op dit moment grote stappen. Het eerste slaapgebouw wordt gebouwd. De fundering wordt gegraven en vervolgens opgemetseld. Een traditioneel gemetselde trapfundering. Hier de normaalste zaak van de wereld. Het gebouw staat zo op de zon georienteerd dat er een solor-cooker op het balkon kan komen. Lekker ff een kopje thee drinken op het terras en natuurlijk eco-vriendelijk. Het bouwvolk is zo aardig. Zonder taal kan ik toch veel met ze lachen en krijg ik een goede band met velen. Ze zijn het natuurlijk ook niet gewend dat er de hele tijd zo’n druk westers figuur over de bouw loopt…. Regelmatig moet het hele gezelschap schuilen voor de regen. Al snel wordt er gekaart, lol gemaakt en gelachen vergeet slapen niet, want dat kunnen ze overal. Goed na de bui vaak meteen weer aan de slag. Op dit moment worden de binnenmuren gemetseld van de tweede verdieping. De electrische installatie in de muren gevreesd op de begane grond. Met een ned. frees. Dit om breuk in stenen te voorkomen. Dit gaat normaal met hamer en buil. De buitenmuur rijst langzaam op naar de tweede verdieping. Vloeren worden gestort. Het stucadoren kan bijna beginnen. Er zit dus vaart in……..

Er wordt druk gewerkt aan de trap. De basis was gelegd toen de hulptroepen uit nederland kwamen overvliegen. Marco (broertje van Wim) en Remco  kwamen voor 10 dagen naar Nepal tijdens hun reis in India. Opgehaald van vliegveld en direct naar Sankhu. Grote rondleiding en enthousiast vertel ik ze hoe gaaf dit project is. De volgende dag een daggie beunen met de jongens en een aantal van de staff ( kinderhuis / DCC ). Het gaat voornamelijk om zakken vullen, dichtstikken en herplaatsen. We maken teams en we zetten het op een hakken en druk doen. Na een paar uur zie je al het resultaat. Haha 50 gevulde zakken. Langzaam vormt de trap en klimt deze omhoog tegen de steile helling. Deze werkplek midden tussen de rijstvelden. Heerlijk en vaak zie je
nog een ijsvogel voorbij vliegen. Ook nog gezellig zo met zijn allen. Na een aantal weken ploeteren kwam de trap op de plek waar hij dan echt steil gaat worden. Hhmm hoe hadden we dat nu ook alweer bedacht. Makkelijker gezegd dan gedaan. Na wat hakken in de berg blijkt het een gammele bende te zijn bestaande uit keien en zand. Dit stort bijna in elkaar joh. Na deze ontdekking laat ik de trap ff een dag met rust. Volgende dag vol inspiratie bedenk ik een betonnen vloer bovenaan met haken erin. In deze haken komen lange bamboestengels te zitten. Dit worden bamboe muren met daar tussen de trap. De vloeren boven zijn gestort. De haken met de eerste twee bamboe’s zitten erin. Het is wat meer werk. Maar ja je wilt wat te doen hebben ‘s morgens vroeg. Ben er dus lekker druk mee. Soms met collega vrijiwilligers soms met wat hulp van de staff en af en toe alleen…….

Ben weer een aantal weken druk geweest. Dit betekent inmiddels toch wel 6 tot 8 uur aan het werk. Heb naar de komst van deze jongens toegewerkt. We duiken meteen ff de berg op om het klooster te bezoeken. Ook een vrijwilligersplek. Dit is het klasje waar je nog wat aan probeert bij te brengen. De monikken worden op jonge leeftijd naar het klooster gestuurd. Gratis onderwijs en onderdak. Na een jaar kunnen ze kiezen. Sommige blijven hangen andere niet. De schoffies komen dus vaak van arme gezinnen en zijn ontzettend druk. Toch komen ze er beter uit dan dat ze erin komen. Wat de toegevoegde waarde ook mogen zijn. Na dit bezoekje naar het kinderhuis waar we nog net kunnen aanschuiven voor het bidden. Om 19 uur slaat de bel en moet iedereen zich in de veelste kleine woonkamer verzamelen. Bij de tweede bel iedereen stil voor minstens 5 minuten. Dan kom je gewoon ff lekker tot rust. Daarna wordt er luidlkeels gezongen. Na het bidden staat het eten gereed en wordt er gezamelijk gegeten op het veelste kleine dakterras. Na deze lange dag maken we de plannen voor de komende 9 dagen. We denken aan een trekking van 2 of 3 dagen en 4 dagen op de moter. Na een dagje Kathmandu vertrekken we naar Dhading. Mooie rit en een hoog gelegen resort waar we verblijven. Eerst de grote weg naar Pohkara en dan rechtsaf de rivier over. Vanaf daar is de weg rustig en goed te berijden. Dan weer naar links, de berg op. De mooie rode zandweg is veranderd in een prachtige modderdrap. Mijn god, hop gas erop. Na een dik uur ploeteren komen we onder de modder aan bij een familie waar de moter stallen. Vanaf het resort een prachtig uitzicht. We maken die avond pannekoeken. Heerlijk een pannekoekkie bovenop de berg. De volgende morgen is het uitzicht ook weer sprookjesachtig. De wolken hangen lager en we zien in de verte een paar hoge toppen liggen. Is dat even een treffer midden in het regenseizoen. We pakken de motoren weer op waarna we de toch naar beneden inzetten. Ook niet makkelijk kan ik je vertellen. Soms door geulen van een halve meter diep met daarin blubwater. Onderweg nemen we nog een gewonde man mee. De heeft zich behoorlijk in zijn arm gesneden. Helaas zijn de healhcarecenters nog niet klaar. Want die zijn nog niet draaiende. Nu had deze man geluk met onze komst. Normaal rijden hier eigenlijk geen motoren. Het is anders dan toch 5 uur naar beneden lopen. Laten we maar hopen dat die health care centra’s snel klaar zijn. We tanken in dit gebied bij een echt tankstation. Wauw. En geen rij of niks. Tanken vol, jerrykan achterop en weer volgas verder. Genieten hoor. Mooi weer en de weg is weer goed. We willen naar Chitwan national park. Dit ligt in het zuiden tegen India aan. Ongeveer een uurtje of 5 / 6 rijden. Onderweg wat eten en drinken en een frisse duik in een pool met een fantastische omgeving. Daar komen we ven helemaal bij. Want vermoeiend is het wel dat rijden. Na deze opknapbeurt gaan we weer verder. Het is snik en snik heet als je rijdt gaat het wel maar zodra je stopt breekt het zweet je uit. Maar we komen aan in het tropische Chitwan. Deze morgen was het nog koud. Nu kan ik me dat haast niet meer voorstellen. Ppff. We nemen een bungalowtje vlak bij de ingang van het park. Daar boeken we een tour door het park voor de volgende dag. We checken een paar neushoorns die aan het baden zijn tussen het hoge gras. Ze slaan al snel op de vlucht. Ze ruiken onraad. Daarna belanden we in een uitzichttoren waar we even wat eten en bijkomen. Want het is zweten geblazen. We zien verders niks meer. Jammer dan maar gelukkig zijn we tevreden met de neushoorns. Slangetje is altijd wel leuk, maar ze bleven in het hoge gras. We vertrekken nog voor de middag na het eten van een berg pannekoeken. Op naar Kathmandu. De hitte uit. Een SUPER weg gereden. De bergen weer in. Weg van de tropen. Het koelt af, de buien komen eraan. We stoppen op 2600m bij een hotelletje. Hier slapen we vannacht en eten we heerlijk met de lokalen.  Slapen goed en de volgende morgen na een ontbijtje weer op de moter verder touren. Blij dat we een overnachting hebben genomen en niet meteen zijn doorgereden want deze weg is tot nu toe de mooiste en goed bijgewerkt. Ik bedoel geen gaten dieper dan 30cm en met een opp van een m2. Goed dus voor onze offroad. Zoooo. Ergens rond de middag in Kathmandu. Wat gaaf was dit. En dit ga ik zeker nog een keer doen.

Weer terug naar Sankhu en daar even een dagje bijkomen. Dan op trekking. De Helambu trekking, dichtbij en toch mooie uitzichten. Als het niet regent natuurlijk. We kruipen die dag ( best zwaar na 4 dagen moterrijden ) zo’n 1000m omhoog. In een hostel beland waar we onze buikjes rondeten. We slachten onze eigen kip. Nou ja ik film, Remco houd het arme beest beet Marco hakt zijn kop eraf. Ze smaakt heerlijk met een lekkere curry erbij. Helaas is het de volgende dag slecht weer en besluiten we dezelfde 1000m weer te dalen.  Beetje jammer maar goed we hadden het wel gehad. Zin om lekker te ontspannen in Kathmandu. Jongens het was me een waar genoegen. Erg veel gelachen. Soms schiet de lach er nog in……..Spreek jullie later.

Je ziet maar waar ik allemaal druk mee ben. Even een handje helpen met het handwasje. De kleine apenpakjes zijn vervuild en kunnen wel een goede wasbeurt gebruiken. Zoals je ziet ik doe mijn best…..

Het schoolhoofd van DCC heeft een jaar geleden zijn moeder verloren. Spijtig want dit is ook nog eens gebeurd tijdens een ongelukje met benzine. De familie heeft dit jaar gerouwd. Tijdens deze rouwperiode lopen de mannen in witte pakken. Iedere dag in het wit gekleed. Na dit jaar komt de familie bij elkaar en worden er allerlei rituelen gedaan. Zijn moeder wordt deze dag herdacht en het is een bijzondere bijeenkomst. Toch wordt er nog veel gelachen en lekker gegeten. Ik ben uitgenodigd voor deze dag om te komen en mee te kijken hoe deze rituelen worden gedaan. De priester komt naar het huis en daar voor het huis wordt er gebeden en herdacht. Daarna wordt er lekker gegeten Ook ben ik met Parmesh de buurt nog beter aan het verkennen. Ik leer van alles en nog wat over het dorp, geschiedenis en nog veel meer….erg leuk.

De vraag waarom ik hier in Nepal ben is mij inmiddels helemaal duidelijk. Het simpele antwoord, Nepal is een ontwikkelingland. Maar zoals iedereen nu na de verkiezingen zegt. Het nieuwe nepal is geboren. De economische revolutie van Nepal. NEE toch het land wordt binnen no time opgeslokt door de twee wereld economien India & China. Het grootste probleem van Nepal is de afhankelijkheid van deze groot machten. Je wilt er niet aan denken dat Nepal naar de verdommenis wordt gebracht door deze bloedzuigers. Nepal telt een handje vol fabrieken. Voornamelijk steenfabrieken die niet echt een knap export product produceren. Het is nog steeds een feit. Dat we blij zijn als er stroom is. Al hoewel het schema beter is geworden. Nu vinden we kaarsen weer veel gezelliger. Ik minder dan 1euro 50 voor een liter bezine betaal en we gewoon stromend water hebben. Want ook schoon drinkwater is  schaars….

Nu komt de monsoen eraan. Er zijn elke dag korte maar hevige buien in de Kathmandu Vallei. Je kan maar beter maken dat je ergens binnenkomt want je bent zeike binnen enkele seconden. In Sankhu betekent dat bloedzuigers en slangen. Goed oppassen dus. Want de slangen gaan bij elkaar zitten in een slangen nest. Je zal er maar in gaan staan. Op de paden blijven dus en niet dwars door een veld banjeren…..

Stichting Veldwerk begeleid diverse bouwprojecten in Dading. Dit is een afgelegen gebied waar een groot te kort is aan onderwijs, medische zorg en kinderopvang. In dit gebied worden 6 centra’s gebouwd. Een

eerste hulp waar direct zorg kan worden verleend aan zieken. Een dagopvang voor kinderen van extreem arme ouders en een ruimte voor de comunitie bijeenkomsten. Multifunctioneel dus en zeer nodig. Met behulp van de lokalebevolking wordt het is stuk gemakkelijker. Sommige betaald sommige net als ik vrijwilliger. Zij weten hoe ze moeten werken met de bouwmaterialen uit de directe omgeving. Een aantal teams uit Nederland en Korea helpen hier een aantal dagen tot een aantal weken mee aan de projecten die door hen zelf worden gefinanceerd. Mooi werk. Ik plaats mezelf bij een bouw waar wat technische problemen zijn. Deze worden snel opgelost. Een zware lattei wordt nu uitgevoerd van hout. Wel moeten hiervoor weer een paar bomen worden gekapt. De bomen worden omgekapt, gezaagd en geschaafd. En dat allemaal met zelf gemaakt gereedschap. Ik zeg, fantastisch !! Rene zijn plannen zijn om in de toekomt ook herbebossingprogramma’s te starten. Dit moet dan een commerciele tak gaan worden. In het kader van smerig thuis maar we planten bomen in Nepal. Al met al is dit gebied prachtig en cros ik heerlijk met mijn offroad over de bergkammen van bouw naar bouw…….

Het seizoen veranderd. De omgeving veranderd mee. De aardappelen worden geoogst. Alle families gaan de velden op om de winst op te graven. Prachtig mooi gezicht natuurlijk om al die gekleurde vrouwtjes in de velden te zien. Ook het kinderhuis is van de partij bij het oogsten, want ook wij beschikken over velden vol met aardappelen. Om het werk te versnellen rukken er vrijwilligers op die gezellig een dagje komen mee buffelen op het veld. Het is voor sommige even een ontsnapping uit Kathmandu. De velden worden leeggehaald en rijst wordt ingezet. Alle velden staan nu vol met rijst. Prachtig zo groen en de kikkers maken ‘s avonds een rustgevend kwakend geluid. ZzzzzZzzz…..

Mijn computerlokaal project is geslaagd. Dit was heel leerzaam. Hoe kom ik aan mijn hout, gereedschap, spijkers, lijm, ander klein materiaal. Je moet alles uitzoeken. Dat gaat dus heel langzaam. Maar uiteindelik een prachtig kanariegeel bureau met nieuwe stoelen en een super mooie laptop. Hier komt een vrouwen programma. Die gaan hier leren werken met de computer. Zo hebben ze straks meer kans op een baan. De kinderen van het kinderhuis kunnen ook van deze computers gebruik maken. Super mooi dus. Het heeft me wel wat zweet gekost. Vooral het geel schilderen was geen groot succes. Uiteindelijk 6 keer geschilderd. Ppfff wat een waardeloze verf. Het nieuw zeil wilde ik vastlijmen. Helaas was de lijm zo aggressief dat het nieuwe zeil werd aangevreten door de chemicalien. Mmm. Als je alles toch van te voren zou weten. Maar nu helemaal klaar. Wat een sensatie achter zo’n computer…..

Ook het project van de keuken is geslaagd. Muren geverfd, zeil gelegd, keuken getimmerd en een lounge gecreeerd. Goed vertoeven in een schoon appartement. Na 5 grondige schoonmaakbeurten is het vuil eindelijk verwijderd. Vermoedelijk 2 jaar niet echt goed schoon gemaakt.  Met de waterkoker lekker thee & koffie zetten. Een echte toaster voor heerlijke broodjes en jawel stromend water. Alles wat je nodig hebt. Ik zit hier geregeld te werken maar vaker te relaxen….

En daar gaan we weer. De rugzak inpakken en pleite voor 3 weken samen met mijn huisgenoot Maarten-JAn. Deze keer het Annapurna circuit. Meteen bij de eerste dag lopen is het raak. Met bakken komt het uit de lucht. Rustig afwachten wat het weer gaat doen. De eerste dagen zijn een beetje wisselvallig. Niet echt heel erg mooi weer. De eerste avond hebben we kort maar toch een mooi uitzicht op een van de hoge bergen. Dat is toch leuk bijkomen van zo’n dag reizen. We komen er al snel achter dat het niet echt druk is. We komen steeds dezelfde mensen tegen. Pipi en de baard, de naffies, de brit met een alcoholverslaafde gids en nog een paar figuranten. We lachen wat af om onze grappen en grullen. Zo ontstaan er bijnamen en vele motto’s. We nemen de meeste dingen niet te serieus en proberen overal de maximale discount te krijgen. Dit gaat soms van harte met grappen enzo en soms boze gezichten tot resultaat. Maar we krijgen het voor elkaar. Gratis kamers, 20 % discount op de totale rekening en gratis filterwater tappen. Vervolgens bestellen we ons ook een ongeluk en eten we de buikjes goed vol. Ergens dag 3 of 4 komen we bij een indrukwekkende berg/kom. Dat mag ook wel de eerste dagen waren leuk maar we hopen op beter weer en mooiere uitzichten. We trekken ‘s morgens de gordijnen open en trekken ze weer dicht en vloeken wat. Na een uurtje of twee opnieuw open en jahoor. Prachtig weer en omringd door de sneeuwtoppen met een kraakheldere blauwe lucht. We besluiten upper Pisang te lopen. Met een omweg lopen maar wel betere uitzichten het is een zware klim naar boven. Het zijn de kleine dingen die het doen in de bergen. De uitzichten zijn fantastisch maar de bloemtjes, watervalletjes en de mensen maken het landschap. We zingen dan zo nu en dan luidkeels. HET ZIJN de KLEINE dingen DIE het DOen DIe het DOEN. Wat een lol. Het eerste stuk gaat op zijn jan boeren fluitjes. Een stelletje bejaarden gaan in hetzelfde tempo omhoog. Maar goed iedereen zegt dat dit circuit zwaar is. Dus we bouwen het langzaam op. Na 1 mooie dag, dan toch weer bewolkt. En we vermoeden dat we een aantal uitzichten missen. Ik ben er inmiddels wel aan gewend. In Manang gaan we aklimatiseren. Grote hotels en zelfs 2 bioscopen op 3500m. We kijken Blood Dimond en In to the Wild. Wrede films en zeker in de bergen zittend op een jakhuid, kijk foto voor levende uitvoering is dat geweldig. Na een dagje adem happen gaan we weer verder. Nu moeten we er klaar voor zijn. Van de 3500 naar de 3900m. We zijn er zo en we kunnen voor ons gevoel wel verder lopen. We worden weer eens verkeerd geinformeerd. Iedereen verteld ons andere verhalen. En de gidsen leven ook ieder hun eigen leven. We halen, denken we de nuttige informatie uit hun ervaringen. Wat een geouwehoer zeg. We lachen er maar om en zo komen we er achter dat die pas echt zwaar overtrokken is. De volgende nacht slapen we op 4500m. Dat is toch wel hoog zeg. Je gaat sneller ademen en de passen worden steeds kleiner. Er ligt inmiddels ook sneeuw en natuurlijk moet er dan met sneeuw gegooid worden. Je vertrekt met 30 graden en voor je t weet zit je onder de 0. Die nacht is spannend want de volgende dag 1000meter klimmen en we gaan de pas over van 5416m en dan 1600m dalen. We vertrekken de volgende morgen om 6uur. We volgen een groep porters die voor ons lopen. De sporen in de sneeuw zijn makkelijk te volgen. Langzaam heel langzaam maar met een sterk gevoel klimmen we omhoog. Na 4 uur klimmen dan eindelijk op de pas. Het trekt af en toe open en we krijgen mooie bergen te zien. De vallei die we nu zien is zo indrukwekkend. ZO groots. In een uur tijd veranderd 3 x het weer. Maar we hebben geluk. Het knapt nog een keer op en kunnen minstens een half uur genieten van alle uitzichten en het ombeschrijvelijke gevoel van geluk. We voelen ons goed en dat is toch echt een bonus op zo’n hoogte. Nu komt de afdaling van 1600m. Na 9 dagen langzaam klimmen ineens steil naar beneden. Het landschap veranderd in een kaal maanachtig landschap. We lopen snel door want hoelager hoe meer zuurstof. Wat goed zeg. De pas achter de rug. Jomson voor ons en een prachtige dag die ons veel energie geeft. We besluiten door te gaan en lopen volgens de kaart 2 dagen in 1 hele lange dag. In de vallei steekt een wind op die raast met een rotgang de berg op. We worden soms gezandstraald door een kleine cycloon. Wouw wat een afwisseling en wat een dag. Dat geeft een kick joh !!!! We zijn klaar voor vandaag pijntjes komen en we weten niet precies hoe ver het nog is naar Jomson. We besluiten de jeep te nemen voor de laatste meters. Hier ligt namelijk al een weg en rijden er jeeps tussen de verschillende plaatsen. Het blijkt nog ver te zijn, blij dat we voor het ritje op het dak van de jeep hebben gekozen. Zijn toe aan een douche en een goed stuk vlees. In Jomson geen probleem. We zitten na een paar uurtjes gedoucht en wel een kippeborstje te eten met een fles rode wijn met als toetje een appeltaartje. Heerlijk en gaan voldaan naar bed. Wat een dag. Vanaf hier met de jeep naar Tatopani. Deze weg heb ik al een keer gelopen en dit was toen niet echt hetmooiste stuk. Dit slaan we dus nu over. We crossen met deze jeep over een slechte, zeer slechte weg. Ik word er gewoon helemaal niet goed van. Met nog 6 andere nepalezen op de bank die kennelijk niet gedoucht waren was het een lange rit. In Tatopani plonzen we even in de hot spring en eten die avond een onherkenbaar stuk vlees wat ze daar een steak noemen. BAH. Vandaag weer 1000m klimmen. Door de bossen lopen we omhoog naar Ghorapani ( uitzichtspunt ). Over 5 uur lopen doen we uiteindelijk 9 uur. Toch best wel moe aan het worden. De volgende dag om 5uur naar Poonhill. De uitkijktoren die een fantastisch uitzicht gerandeerd bij mooi weer. Het blijkt waar te zijn, 3 maal scheepsrecht. Eindelijk naar 3 x Ghorapani, g enieten van de 8000m toppen. Ik zal jullie alle namen besparen. Maar dit is mooi, erg mooi !!! We zitten hier bijna 2uur en zien de zon opkomen. WOUWIE. We nemen een omweg om nog even naar een andere hotspring te gaan. We gaan op en neer, op en neer en weer op. Wederom een zonsopgang vanuit Tadapani. Met een muziekje en een bak koffie zitten we lux op een stoeltje naar de zonsopkomst te kijken. Het begint saai te worden. Echt niet. Maar we weten dat dit de laatste echt mooie uitzichten zullen zijn. Op naar de hotspring. Zullen we de rivier volgen om uiteindelijk bij dit pracht bad uit te komen. Mmm jah we doen het. We volgen de rivier. Deze moeten we een paar keer oversteken. Dan nog een keer en voor we het weten een keertje of 10. Terug eigenlijk geen optie meer. Doorgaan maar? Uiteindelijk moeten we toch omhoog klimmen. PPfff 500m. Om deze vervoglens weer af te dalen. Onderweg, brandnetels, slangen en heel veel vliegen. Stinken we zo. Al met al spannend. Aangekomen op onze laatste plek, barst de hemel open. Grote hagelstenen komen naar beneden. In de regen lopen we een half uur naar beneden. Daar ligt wat mij betreft de mooiste en natuurlijkste hotspring die ik ken. Het is daar zo mooi met bomen en rotsen omringd. We trekken een biertje open en proosten op deze super geslaagde trekking. Dit is het nepaleze leven……   

De bouw gaat verder. Heb ik wat gemist. Bijna 3 weken weg geweest. Ze hebben de bekisting gemaakt voor de vloer. Het gaat dus langzaam. Alles is handwerk. Alle wapening wordt met de hand gebogen en gevlochten. Er zijn toch veel mensen aan het werk maar wat gebeurd er op een dag. Nu heb ik nog even de tijd om de electrisch installaties in de tekenen te verwerken. Een afspraak met de aannemer om alles te  bespreken. Er komt een 12V systeem en een 220V systeem. Inprincipe wordt er alleen 12V gebruikt. Hier kan dat nog. Er zijn namelijk bijna geen apparaten. De hydropower gaat dus de 12V verzorgen in geval van nood of bij het gebruik van bijvoorbeeld een boormachine kan men 220V gebruiken. Dit alles wordt straks met een computersysteem aangestuurd. Want het gebruik wordt afgestemd op de hoeveelheid beschikbare stroom.  Alle pijpleidingen worden nu in de vloer meegestort. Aan alles denken dus. Ik maak een programma van eisen. Ook een brandalarm en bewegingsmelders worden meegenomen.

Er wordt hard gewerkt zo net voor de vloerstort.  Maar volgens planning wordt de vloer op zondag gestort. Wat een organisatie. Met ongeveer 25 man wordt de klus geklaard. Een groepje mannen die zand en grind aanvoeren, een groep voor de betonmolen en een hele lange rij mannen die als betonslang fungeren. Schalen gevuld met beton worden op hoog tempo doorgegeven/gegooid om vervolgens op de juiste plek leeg te worden gegooid. Wat een werk zeg. Die jongens zweten zich een ongeluk. Hier is het de normaalste zaak om vrouwen in te zetten voor het zware werk. Ik heb een favoriet. Prachtig deze lady in paars gekleed. Ze roggelt en peuterd regelmatig behoorlijk in haar neus. Maar poseren kan ze ook. T is echt een lieverd.

Helaas was het idee van de meterkast niet helemaal goed doorgekomen. Dit was duidelijk besproken alleen uitvoeren ho maar. Alle pijpen dwars door een ligger heen. Meer pijp dan ligger en met al die grindnesten hier leek mij dat geen goed plan. Alles eruit en als nog maken zoals besproken. De klus was zo geklaard en nu krijgen we dus een echte meterkast met deuren. Dat kennen ze hier niet. Schakelaars, meters, stoppenkasten alles zit op een andere vreemde en gevaarlijke plek. Volgens mij hebben we een standpunt gemaakt vandaag. Als we iets bespreken maken we geen grappen. Ik tekkel veel maar nog niet alles. Dan zou je er de hele dag met je neus op moeten zitten. EN we hebben meer te doen dan dat.

De kleinere gebouwen worden spoedig gestart. Alles moet uitgewerkt worden. Er zijn zoveel projecten in dit project. We gaan de komende maanden van deze wir war van onderdelen iets gestructureerds maken. Daarnaast ga ik een trap maken tegen een steile helling en moet er worden begonnen met een kas. Want we gaan hier groenten, fruit en bloemen verbouwen. Over 6 weken komt er iemand die veel verstand heeft van tuinieren. Wil de kas dan af hebben. Druk dus. En daarbij nog heel veel genieten.

Zo, ik moet eigenlijk nog doorvertellen. Want tja ik ben er nog niet. Maar wil er voor deze keer weer een einde aan breien. Hoop dat iedereen met plezier leest en dat het niet te saai wordt om doorheen te worstelen. Het blijft een moeilijke operatie om al je indrukken en ervaringen uit te typen. En daarbij komt ook nog eens dat de computers vet langzaam zijn. Maar we zijn er weer. Groetjes aan iedereen. Hoe is het allemaal met jullie. Zomer voor de deur. Plannen worden gesmeed. Vertel, vertel…..

Na vertrek van mijn ouders naar Nederland ben ik snel gaan bellen met Rene van Stichting Veldwerk. Hij is de man van het bouwproject in Sankhu een dorpje 20km buiten Kathmandu. Het eco vriendelijke dorpje voor weesjes. Verder is stichting veldwerk met nog veel meer projecten in Nepal bezig. Ik kon eigenlijk meteen beginnen vanaf de dag dat ik belde. Wel bijna 3 weken eerder dan de 1 april maar goed de bouw ging van start en het ging ineens heel snel. Rene wil bouwen en snel ook, het moet door en volgend jaar okt. alles af. We zetten met nog 10 anderen van het constructiebedrijf het gebouw uit. De positie van het gebouw is bepaald aan de hand van de zon i.v.m. de kookschotels. Voordat we het gebouw onder 45 graden hadden gedraaid waren we 2 uur verder. Ze wilden het denk ik niet. Maar uiteindelijk stond het helemaal naar onze zin. Rene vuurt al zijn ideeen, plannen en hersenspinsels op me af. Veel informatie maar het is allemaal super interessant en hij betrekt me meteen volledig bij het project. Er komt een jongen langs Rick die voor een groot bedrijf in nederland werkt. Hij is de man in Nepal voor duurzame ontwikkeling ( mooie job ). Hij heeft een waterhamer meegenomen. waarmee je uit stromend water energie kan opwekken. De tik in de verwarmingsbuizen….iedereen bekend. Dat is een spanning / bepaalde druk op het water. Hij gebruikt deze energie om water op te pompen. Voor NIKS dus. Mooi he. Dus geen electrische pomp nodig om het water in de bazins te pompen. En zo zijn er nog meer eco aspecten die hij in dit project heeft verweven.

Doordeweeks leef samen met Maarten en Marietje in een appartement gelegen in het prachtige Sankhu. Prima lui en kan het goed vinden met Maarten. Een relaxte student uit Enschede. En marietje komt uit Limburg en doet de Pabo. Ik bemachtig de grootste kamer aan de achterkant. Ik blijf het langst dus dat is goed geregeld. Lekker stil en dat is handig met slapen. Verder een badkamer met warme douche & een woonkeuken. Daar staan we drie avonden in de week te koken. Er is inmiddels een lounge gecreeerd. Maandag eten we in het kinderhuis met alle kids en op vrijdag zitten we alweer in een goed restaurant in Kathmandu. In het dorp is wel het een en ander te halen maar ‘s avonds niks te doen. Hier en daar wat hangjongeren. Mijn favoriete maaltijd, wortelen, kippevleugeltjes met verse patat. Net nederland. En de kip wordt voor je neus in stukken gehakt ( ik kijk even naar de grond ) We hebben ook nog de powercut, helaas gaat elke avond de stroom eraf. Dat is gek, maar het went. We hebben genoeg kaarsen en kunnen water koken op gas, koffie dus !! In het weekend als we weg zijn hebben ze de hele dag stroom. HAHA wat een grap. We leren er mee leven , het geeft soms een beetje een kampeer gevoel.

Met mij zijn er nog 12 andere vrijwilligers gestart. Op verschillende plekken in Nepal zijn projecten waar vrijwilligers werken als docent of klassenassistent. Voor de meeste een periode van 3 maanden. In deze drie maanden hebben ze een soort van Nepal introductie. Ik besluit om drie dagen mee te gaan. We rijden met de bus naar Barrebize. De weg naar Tibet, altijd fijne wegen met veel vrachtverkeer. We slapen in Barrebize waar ook twee vrijwilligers komen te werken. Daar maken we een wandelingetje van 2 uur naar een boerenfamilie. Even thee drinken met wat pinda’s. Onderweg ouwehoeren en de groep een beetje aftasten. De meeste zijn tussen de 19 & 23 en een paar wat ouderen, twee waaronder ik. Dat is wel even wennen en zeker als mensen ook nog heel onervaren reizigers zijn. Bij een torretje is het al paniek….maar ook wel weer grappig. In Last Resort het laatste resort voordat je Tibet in gaat kunnen we bungejumpen van 160m naar beneden. GEKGEKGEK. Ik wil maar doe het uiteindelijk niet. Ik schijt 100 kleuren en die kloof is echt heeeelll erg diep. Was echt wat voor jou geweest Jorin. Daarna rijden we door tot aan de grens waar het druk is en heel erg smerig. Gelukkig gaan we snel weer terug naar een ander resort waar we gaan kamperen en de volgende dag vertrekken voor het raften. Heerlijk gegeten en ‘s avonds lekker met een biertje rond het kampvuur. Dit is toch wel weer top hoor. Lekker genieten en morgen raften. Beter….Het raften was okej. We zaten met 1 man te weinig in de boot en kwamen in het begin 10 keer vast te zitten. Uit de boot en dan maar duwen en trekken. Pppff het tweede deel was duidelijk heftiger en wij hadden er een man bijgekregen. Toen was het veel vetter. Goede versnellingen en het sturen ging een stuk beter. Lachen hoor maar ijzig koud water. RRrr. Super dag, bij het eindpunt weer terug naar Kathmandu. Snel naar het Hotel en tukken. Ben gesloopt maar voldaan.   

Er is weken aan een stuk gegraven. 17 gaten van gemiddeld 1,5m x 1,5m en bijna 2m diep. Met de bats gegraven, ongelovelijk he. De hele dag batsen. Naja in de praktijk een halve dag keihard werken en de rest van de dag een beetje hangen en kijken hoe hard de ander aan het werk is. Ik denk dat ze die tijd nodig hebben om bij te komen. Want het is natuurlijk super vermoeiend de hele dag in de hitte een diep gat graven. Samen met de architect en een ander belangrijk iemand uit Sankhu wordt de plek bepaald in welk gat de ceremonie wordt gedaan. Het is een heilig ritueel dat alle geesten en het kwaad uit het nieuwe huis moet houden. Het kwam Rene woensdag goed uit voor deze ceremonie. Maar inverband met een bijgeloof wordt het dan uiteindelijk toch de dinsdag. Extra hard doorgraven dus want de afspraak is alle gaten klaar voor de feestelijke dag. De tent wordt opgezet en weer afgebroken, op de verkeerde plek. Er moet een batterij bij de tent komen want tijdens de ceremonie geen stroom, onhandig soms maar overal een oplossing voor. Alles werkt en het is een prachtige dag. Rene een bestuurslid en heilig man samen met een paar kids gaan in het gat waar ze de eerste stenen in de specie leggen. Appalausje, iedereen blij. Er zijn toch zo’n 200 mensen aanwezig. Het is dan ook een bijzondere dag. Het hele project heeft groen licht gekregen. Alles op papier geregeld. Daar is rene al bijna 7 jaar mee bezig. Wat dat betreft geen belemmeringen meer. Met groot materieel wordt de basis voor de infrastructuur gevormt. Prachtig zo’n machine samen met mij vinden nog 19 anderen dit ook. Ik telde 19 man. Allemaal aan het kijken. Weinig stress hier op de bouw. Wat gemoedelijker allemaal. Hier kan je je gewoon niet druk maken. Dat doe ik dus ook niet. Na een dagje graven zie je hoe het moet gaan worden. Ik zie het langzaam voor me. De vloeren in de diepe gaten worden gestort. Opzich werken ze best netjes. Alles goed schoon en de betondekking is goed. Dit dankzij de zelf gemaakte beton blokjes. Kleine moeite, hoge kwaliteit. Op deze dikke vloeren komen de palen. De wapening komt in lengtes van 9m binnen. Terplaatse op lengte geslepen en gebogen a.d.v. de wapeningtekeningen. Dikke staven van rond 20mm worden met de hand omgebogen. De krachtpatser. Een voor een worden de palen overeind gezet en op de juiste plaats in de vloer gesteld. Met een draadje en een schietlood wordt alles gemaatvoerd. Ouderwets, maar best nauwkeurig. Ik heb even in moeten grijpen bij het maken van de palen i.v.m. de betondekking. Uiteindelijk hebben ze het toch zo gedaan, zoals het zeg maar niet zou moeten. Te weinig dekking. Hoe ga ik die aannemer beter naar mij laten luisteren. Ik zit er ook niet bovenop de hele dag. Komt goed slowly, slowly. De palen worden gestort tot onderkant fundering, ook wordt de fundering uitgegraven en komt er op een voorgestorte werkvloer een ouderwetse trapfundering gemetseld. De fundering wordt dus met een bijl uitgegraven door deze twee vrouwen. Het is toch wat he. De verhoudingen man, vrouw op de bouw is ongeveer 50 / 50. Er zijn twee kinderen van deze moeders in het DCC opgevangen zodat ze dus niet naast mamma op de bouw ergens terecht komen. Vele andere kinderen dus wel. Geen onderwijs en hygiene kan je voorstellen. Maar goed de bouw gaat best snel de mensen werken 6 dagen in de week van 8 tot 8. Maar naast dit harde werken moeten er nog veel meer dingen worden geregeld. Rene heeft heel veel plannen wat ik ook helemaal voor em zie ( dus dat is mooi ) Maar dit heeft wat meer structuur nodig, projectplanning dus. Er is nu steeds zoveel onduidelijkheid omdat niks wordt vastgelegd. De eerste bouwvergaderingen zijn geweest. Ik notuleer alle afspraken en probeer er achter te komen wie wat gaat doen en wanneer. Daar praten ze liever niet over namelijk. Want als het aan de architect ligt dan praten we de hele vergadering over koetjes en kalfjes. Hij heeft bij alle punten minstens twee voorbeelden. En daarbij gaat hij dan vervolgens voorbeeldtekeningetjes maken. Lachen hoor wat een kerel. Maar hij heeft meestal gewoon geen gelijk. Rene staat nu samen met mij ook wat sterker. Het is hier niet zoals in nerderland dat de klant koning is. Die Architect probeerd continu dingen te verzinnen waarom dit niet kan en dat juist weer wel met al die mooie tekeningetjes. HaHa. Ik neem het met een korreltje zout maar je kent mijn ongeduld. Het mag altijd wel een beetje snel of sneller. We gebruiken trouwens de hoogste kwaliteit cement en ook de beste stenen die er te verkrijgen zijn. De fundering wordt extra zwaar uitgevoerd met dank aan een sponser. Dit allemaal voor de aarbeving die op een dag als vandaag kan komen. Ik ga eens een kijkje nemen bij de steenfabrieken. En jahoor ik vind de steen die wij gebruiken. Wat een smerig werk zeg voor die jongens. Het is daar ook nog eens super warm van de oven dus dat is echt een klote job. Deze stenen zijn de enige die een drukproef hebben ondergaan en waarvan de uitkomsten redelijk goed  zijn. Al met al een sterke fundering. Een goede basis is het halve werk. Nu ben ik druk met de voorbereidingen van de installatie tekeningen. Het worden twee systemen een 220V of minder en een 12V systeem. De hydropower gaat straks 12 volt leveren. Alle apparaten en dat zijn er weinig worden gewoon 12 Volt. Er komt ook een 220 V systeem voor opladers en natuurlijk voor als de 12 V storingen heeft. De 220 wordt geleverd doormiddel van de gasgenerator. Die weer wordt aangedreven door het ontstane gas uit de bio gasinstallatie. Een grote tank in de grond met daarin gas opgeslagen. Dat onstaat uit gemengd poep met water.  Deze papieren zijn geloof ik nog niet geregereld een bom in de grond, tja. De tank ligt op dit moment ergens langs de kant van de weg. Een oude LPG truck, het lijkt me een hele oparatie om dat ding hier te krijgen. Maar goed die nemen we gewoon op in de projectplanning. Het is gewoon een top project. Met bijna alle elementen van het nieuwe ecologische bouwen. Volgens rene wordt het wereld nieuws dit ecologische dorp met alle voorzieningen voor al deze prachtige kids. Fantastisch he  !!!!!!!

Jaja ik heb een moter  gekocht. Een echte Jailing. Chinees fabrikaat. Na drie jaar afraggen was ie wel toe aan een grote opknapbeurt. Ik verspijker de moter voor 200eurotjes aan. Ze zijn er een week druk mee geweest. Buitenkant opgeknapt en wat onderdelen in de moter laten vervangen. Met een 150cc best een aardige moter. Voor 700euro rijd ik een weer zo goed als nieuwe moter. Als ik hem straks weer voor de helft kan verkopen zou dat een goede deal zijn. De verkoper heeft bijna alles gedaan wat hij had beloofd. Ik vertrouw hem bijna helemaal. Hij heeft er volgens mij wel een goede deal aan en ik denk dat ik ongeveer met 150 euro ben afgezet. Dat overleven we wel met de andere goedkope prijzen hier in Nepal. Ik ben inmiddels al aardig wat onderweg geweest. Ken Kathmandu stad nu een beetje en ga regelmatig met zonsondergang naar Durban Square Patan of rij naar de botanische tuinen om daar lekker bij te komen van een avondje stappen. Het geeft alle vrijheid en ook nog eens een super goed gevoel.  Slingerend door het verkeer maak je dat je wegkomt uit katmandu en voor dat je het weet rij je tussen het groen en de steenfabrieken. En met deze offroad schiet ik nog wel eens een zandweg op. Met een grote stofwolk scheur je door het landschap. Stop je op interessante plekken en zie je heel veel van het echte leven. Maarten-Jan heeft ook een moter gehuurd dat is lachen zo kan je nog eens met een paar op stap.

De kinderen hebben voor drie weken vakantie. Ze spelen en hangen wat rond het kinderhuis. Ik stelde voor een stuk te gaan wandelen. Er ligt een klooster tegen de heuvel waar we heen kunnen. We maken er een rondje van. Dat willen toeristen graag. Lachen. Uiteindelijk 15 kinderen mee. Meer meiden dan jongens, dat had ik niet verwacht. Met een grote boog beginnen we aan de klim. Je ziet de vallei liggen, prachtig groen met in het midden Sankhu en als je goed kijkt het dak van het 1e huis van het nieuwe eco dorp. De kinderen zijn blij en over anthousiast. Ook is het gezellig met Marietje en Ingrid. Toch wel fijn dat je niet de enige bent want anders krijg je soms iets wat te veel aandacht. Het is een hele klim omhoog. Maar het is zo leuk, je bent toch een soort van verantwoordelijk als oudste. Haha. Maar als die kids je Sir Sir Sir noemen ga je je vanzelf een Sir voelen. Deze activiteiten vinden die kinderen geweldig. Met een donkere wolk achter ons lopen we richting klooster. Als we eraan komen barst de hemel open. Na wat zitten en relaxen lopen we het laatste stukje naar beneden. Het was overigens een mooie tempel. Klein maar sfeervol. Thuis gekomen eten we patatekes met een salade. Heerlijk die vers gebakken patatten. En met maarten en de drie dames is het gezellig. Lekker nederlands gelul. Prima. ‘S avonds wanneer het wat koeler is wordt de vollybal uit de kast gepakt. Met de oudere jongens van het weesthuis heb je nog best een beetje partij. En met Maarten tegenover me komt de strijd om te winnen vanzelf. Best lachen een paar avondjes maar daarna moetsen mijn armen even herstellen. Toch niet helemaal de juiste techniek. In ieder geval prima vermaak. Als er stroom is ‘s avonds dan kijken we dvdtjes op de laptop. Maar meestal na het eten gaan we snel tukken want je wordt weer vroeg gewekt in het dorp. Maar voor mij dus een prima ritme . Ik voel me er helemaal goed bij.

Het is trouwens best spannend geweest in Nepal. De verkiezingen zijn inmiddels voorbij. Maar zoals  jullie waarschijnlijk wel hebben begrepen van het nieuws in Europa dat dit de 1e ECHTE democratische verkiezingen zijn geweest. Er ontstonden heel veel partijen en een aantal grote waren behoorlijk campagne aan het voeren. Er is al met al niet heel veel gebeurd. Wat partijleden afgeslacht en sommige mensen worden enorm onder druk gezet. Maar dat gebeurd in Nederland ook. Op de grote pleinen was het druk en in de dorpen kwamen de partijen ook om petten en pennen uit te delen. De meeste Nepalezen waren vooral heel erg blij en anthousiast. Ze hebben er echt heel veel zin in en willen met name een NIEUW en GROOT Nepal. Maar er zijn ook geweldadige groeperingen. De maoisten hebben hier veel in handen en dus veel macht. Er ontstaan knokploegen in de bergen die andere campagne voerende partijen weerde met geweld. Maar het leger staat op veel plaatsen paraat. De dagen voor de verkiezingen geen cafe of winkel open. Alles staat in het vredig laten verlopen van de verkiezingen.

Bij het project liggen verbrandplaatsen. Soort van open crematorium. Er liggen 7 verbrandplaatsen van verschillende kasten. Hoe hoger in rang hoe hoger de verbrandplaats gelegen. Het is me nogal wat een brandend lijk naast het DCC. Alle ramen kijken er op uit. En moet je voorstellen dat de wind de verkeerde kant op staat. De kinderen vinden het maar niks. Ze zeggen dat er nu veel geesten in de buurt rondzweven. En aan mij wordt gevraagd of ik dat geloof. Mmmm. Ja /nee eigenlijk niet ik breng het beleefd. Want zo zijn zij ook naar mij. Echt super netjes en beleefd. Ook zou er volgens geruchten een tijger rondlopen die laatst een kalf aan flarden heeft gescheurd en er worden geregeld slangen gesignaleerd. Nou ik zit weer in een spookachtige jungle. Haha. Rene probeerd deze verbrandplaatsen te verplaatsen naar de rivier en daar voor hen nieuwe verbrandplaatsen te maken. Ze willen niet meewerken. Al hun voorvaderen liggen daar. Moeilijke kweste dus. Eerst vinden ze dat rene de hele gemeenschap moet helpen ontwikkelen. Dat is me nog al niet een eis. Maar voorlopig zijn de verbrandplaatsen daar en zit je dus zo nu en dan in de stank. Zo zijn er nogal wat dingen die problemen opleveren. Als organisatie blijf je toch een indringer in een gemeenschap. Ze laten je toe maar ze maken het je niet gemakkelijk. Zo moet er ook nog steeds een stuk grond worden gekocht. De prijs is inmiddels 4x zo hoger dan de rest van de bouwgrond. De familie is erfgenamen kwijt dat is lastig want als die ineens later komt opdagen dan kan hij/zij zijn stuk land opeisen. Als daar dan een groot gebouw opstaat dan wordt zijn eigendom. Met grote families en dat is deze dan ligt dat soms zeer ingewikkeld. Dus dat blijft spannend. Zonder die grond komt het niet goed. Ik hou jullie op de hoogte.

Afgelopen vrijdag naar Narakot gereden. Het was mooi helder weer. Dat troffen we een prachtig uitzicht hier even uitblazen van de week. Drukke week gehad en eindelijk mijn computerbureau voor 7 kids klaar. Het is prachtig weer en ‘s morgens pakken we een zonsopkomst mee. Je bent toch altijd vroeg uit de veren dus waarom niet. Na ontbijt een wandeling dwars door het boerenlandschap. Over wegen, paadjes, banjerend door de achtertuin van de boer lopen we aardig wat kilometers en zien we het boerenleven van dichtbij. Bij een korte break staan er weer zo’n 20 locals je aan te gapen. Wij drinken rustig onze red bull en eten een snicker. Als je opstaat schieten ze weg achter de bomen en zie je de grote vraagtekens in hun ogern. Wie zijn JULLIE in vredesnaam. En hoe komen jullie zo lang???? Ik heb de grootste schik met een vrouwtje die dr koe aan het wassen is. Fantastisch ze wil me nat spetteren haha ik geniet van deze tocht. Daarna blerren we op de moter naar Bahktapur voor een heerlijke club sandwich. In een van de mooie tuinen, lekker hoor en wel verdient. Daarna even een drankje in Patan en we hebben weer twee koningssteden op ons lijstje staan vandaag. Heerlijk om ff bij te komen van de dag bij een van tempels. Met zonsondergang stromen de pleinen vol met localen. Je proeft de sfeer dan het best.

Het blijft leuk met de vrijwilligers. Natuurlijk zie ik mijn huisgenoten het meest geregeld. Maar soms eten we met een grote groep of zakken we ergens met zijn allen door. Ben echt wel weer blij met een grote groep nederlanders om me heen. Queensday komt eraan, dus we gaan een feestje bouwen. Maar naast de vrijwilligers bouw ik langzaam ook een sociaal leven op. Maar niet te veel want voor dat ik het weet heb ik naast de terug gekomen klok ook weer een agenda nodig. En dat moeten we voorlopig niet hebben. Ik blijf hier tot okt / nov aan het project meewerken. Vermaak me prima hier en met al die kinderen is het net een grote bouwspeelplaats. Voel me HAPPY hier.

Bedankt weer voor het lezen SupeR !!

Alles goed in Nederland??

Hallo trouwe lezers !!! Drie dagen onderweg geweest. Met het vliegtuig, de trein en uiteindelijk met de bus naar Nepal. Spannend want hier blijf ik voorlopig dan echt even zitten. Na het samenleven met 75 mensen was ik er echt aan toe om een stevige wandeling door de bergen te maken. Bij aankomst in Pohkara ( het vertrekpunt voor vele trektochten ) kom ik de eerste paar dagen tot rust en moet ik even wennen aan de kou. Het koelt ‘s avonds aardig af zodat dat is dan wel weer aardig veel restaurants de openhaard hebben branden. Het plan was om met een vriend uit Engeland de bergen in te gaan. Maar het duurde ineens nog 3 dagen voordat ik weg zou kunnen. Ik besloot om in mijn uppie de bergen in te gaan. Mijn bestemming ABC – Annapuna basecamp gelegen op 4100m. Ik en mijn ultra lichte bepakking op pad. Met de locale bus naar mijn vertrekpunt Phedi. De tocht begint meteen met een pittige klim van 600m. Maar moet je kijken. Het is prachtig weer en de bergen liggen helemaal open. Zo had ik dat nog nooit eerder gezien. Deze bergen waren in 2006 verborgen achter een dikke pak met wolken. Wat was dat jammer toen maar dus nu extra genieten. Je weet waarvoor je het doet. De dorpen zin prachtig gelegen en de mensen zijn zo vriendelijk. Ik ben dan ook 1 van de weinige wandelaars want het is nog een paar weken voordat het echte seizoen begint. De eerste twee nachten ben ik echt de enige toerist in de dorpen en heb ik dus in de guesthouse het rijk alleen. En zo word je nog eens uitgenodigd om bij lokalebewoner in huis te komen en het bergleven van dichtbij meemaken. Heel simpel en primitief. Een lampje en in midden in de kamer een rokendvuur met wat eten in een pannetje. Zoveel geuren, moeilijk te omschrijven. Maar hygienisch is het zeker niet. Hoe hoger hoe kouder, de ijspegels hangen er prachtig bij. Ik maak aardig wat km en loop tussen de 7 & 9 uur per dag. Maar ik voel me goed en wil naar die topvan 4100m. De drang om door te lopen is groot want wat je vandaag loopt hoeft morgen niet meer. Bedankt nog Martin voor de tip. Want bij deze tocht is deze inspanning goud waard geweest. Ik loop, loop, loop & loop en eet veel snickers.Op de 2e dag 800m omhoog weer 600m naar beneden en vervolgens 1200m omhoog. Was toch wel blij dat ik er was. De volgende dag zou het dan echt spannend gaan worden want er ligt op de hoogte overal nog sneeuw. Ik trek door de vallei omgeven door hoge bergen van 7 en 8 duizend meter. Waanzinnig gevoel van binnen. Ik geniet bijna van elk moment. Soms snap je echt niet waar je mee bezig bent maar dan weer die uitzichten en die voldoening na zo’n dag lopen. Weer uitkijken naar de volgende dag want wat zal er komen…. Maar ik moet nog uren en  uren alleen maar omhoog naar de 3700m MBC. Daar is een basecamp waar ik zou slapen en dan de volgende morgen vanaf daar met zonsopkomst naar de 4100m klimmen. Gesloopt kom ik aan in de berghut. Strekken en rekken en meteen duik ik in een warme slaapzak en ga rond de grote tafel zitten waar meerdere klimmers zich hebben verzameld. Gezellig met wat drank ( om warm te blijven natuurlijk ) heb ik een geslaagde avond. ‘Snachts is het -7 en kraakhelder dat beloofd veel goeds voor morgen. Ik slaap weinig veelste weinig om me goed te voelen. Ppff nu ben ik dus wel moe. Ongeveer 10 man gaan deze morgen de berg op. Langzaam druppelen de mensen naar boven. Achter ons zien we de zon opkomen. Twee chinezen en hun gids en ik dus lopen lanzaam omhoog. Een 3 uur durende klim. Ik kom bijna niet omhoog. Dat valt ff zwaar. Toen de zon begon te schijnen werd het wat warmer. Ben op een grote rots gaan zitten en er niet meer weg gegaan. Omgeven door bergen ik zit in een heeelllee grote kom, prachtig.  Op de foto de heilige berg die niemand mag beklimmen. Niemand is trouwens ooit van die berg afgekomen geloof ik. Niet doen dus. Na een uurtje rust langzaam overeind gekomen en dan nu jaja weer naar beneden. Het is best lastig lopen in de sneeuw en ik glij een paar keer flink om mijn donder, donders. Het gaat allemaal super langzaam en moeizaam. Maar al slenterend ben ik na 2 uur weer op 3700m waar ik had willen blijven. Maar het was daar zo koud en nog steeds erg hoog dat ik toch ook voor de volgende 2 uur ging. Dat werden er dus 3 uur, slowly, slowly, shanti, shanti. Het wordt trouwens mistig en het weer wordt duidelijk slechter. Ik kom nu dan echt maximaal gesloopt aan in het guesthouse. Val als een blok in slaap in mijn warme slaapzak. Schuif vervolgens weer aan bij de groep aan de grote tafel. Deze keer 2 engelsen en 3 Italianen. Even wakker worden hoor. Wat een volk. Heb veel gelachen, prima gegeten en veel geleerd over de Italiaanse politiek. Die Italiaan kon lullen zeg. Maar deze dus wel in perfect engels. Die twee engelse, 1 electricien en een frans antieke spiegel handelaar. Grappige combies maken een leuke en onvergetelijke avond. Wat slaap ik die nacht goed. Had ik dat ff nodig. Helemaal zin om de afdaling in te zetten. Ik weet dat heel mooi gaat worden, je ziet alles van een heel andere kant. Ik loop rustig op mijn dooie gemakkie, heell langzaam en relaxt naar beneden. Op het laatst word je dan toch nog even op de proef gesteld met een klimmetje van 600m. Ik vrees trouwens het ergste voor mijn engelse en italiaanse vrienden het weer is slecht, het regent zelfs een beetje en het is helemaal dichtgetrokken. De volgende dag een klein stukje lopen en dan plons ik in mijn zwembroek zo in de hot spring. Even helemaal ontspannen en lekker schoon. Ik duik in de rivier ( ijskoud ) en vervolgens in deze heerlijke pool gelegen midden tussen de prachtige bergen. Wat heb ik toch een rotleven. De laatste dag, heb ik besloten om de korte weg terug te lopen. Het is eigenlijk alleen maar afdalen en heel soms nog een klein klimmetje. Ik kom aan bij de grote weg en warempel binnen 30 seconden zit ik op de bus. Dat is weer een treffer. Heerlijk nagenieten op het dak van de bus slingerend door de bergen. Twee uur later zit ik mijn extra grote club sandwich many items dus 1 uur wachten heerlijk op te eten. Ik heb veel geluk gehad gelukkig, het weer was fantastisch en nu is zeg maar grijs. Ik blijf twee dagen in Phokara bij te komen en om aan mijn weblog te werken waar ik ongeveer 10 zinnen en 3 foto’s op heb kunnen zetten. Want als ik mijn foto’s al op mijn mp3 heb moet ik maar net een computer vinden waar dat ding oppast. Soms zitten er goede bij maar meestal dus niet. Het is namlijk crisis in Nepal. Er is bijna geen benzine vanwege stakingen op invoerwegen van india naar nepal de benzine komt namelijk uit India. De electra wordt er op ( aangegeven tijden ) afgezet voor soms wel 4 tot 8 uur en soms voor 2 minuten weg werk web-log. Nu save ik elke 15 min dan maar ff wachten. Er worden dus hele delen van het land zonder stroom gezet. Er is gewoon niet genoeg energie door allerlei omstandigheden. Maar dit komt voornamelijk door zakkenvullers, criminelen en nog een paar hele vervelende types die het land regeren. En het roerige op het moment is dus ook nog dat de verkiezingen eraan komen. Democratisch zeggen ze. Er worden protesten en campagnes gevoerd en het leger staat overal paraat. De spanningen bij de tankstations lopen hoog op. Ze moeten soms wel 20 uur wachten en dan krijgen ze per moter 2,5 liter. Ja je leest het goed, bijna niks dus. De auto’s wat meer etc. En als je dan staat te wachten en je krijgt te horen dat er helemaal geen bezine komt. Ik zou echt door de grond gaan. Wel spannend duas allemaal………….

En jahoor daar zijn ze dan taDA mijn lieve ouders. Dat is echt heel leuk en daar heb ik erg naar uitgekeken. Na zo’n lange tijd gezellig samen een paar weken op pad. Natuurlijk stond ik op het vliegveld met een taxi. Ze kwamen netjes op tijd aan vanuit Dehli. Alle koffers bij, mooi mooi alles leuk alles helemaal goed. Even opfrissen in het hotel lekker en dan een drankje doen in 1 van de vele relaxte tuinen achter de grote huizen in Kathmandu. Daar kletsen we lekker bij…… De dag vliegt voorbij we eten in 1 van de betere restaurant waar we het feest vieren met lekker eten en een glas wijn…..

De volgende dag op pad. We lopen een wandeling uit de loney planet. Soms wel zoeken bij welke stupa, beeldje, oudste raampje je precies bent. Maar wel leuk om al die details onderweg te ontdekken. Maar het blijft een ingewikkelde relegie en je kan gewoon weg niet alles begrijpen. Al snel komen we bij een tibetaanse tempel gebouwd in 1650. Dit is de kleine versie van de Swayambhunath waar we later naar toe gaan. Hier komen veel tibetanen om te bidden. We pakken nog eens een steegje links of rechts en lopen zo langzaam naar Durban Sqare waar alle grote oude tempels zijn. Het is wel ff wennen voor mijn ouders aan het verkeer. Het is hier namelijk op de meeste plaatsen CHAOS. Op Durban Sqare nemen we een gids. Al snel weten we dat Durban paleis betekent. Het is een grappig kereltje en hij ziet er verzorgt uit. Er zijn namelijk heel veel gidsen die niet gekwalificeerd zijn. Maar deze had een leuk verhaal en we zijn er een stuk wijzer van geworden. Het is een prachtig gezicht de verschillende hindu, boedistische & moslim tempels allemaal zo dicht bijelkaar. De beschavingen leefde hier in de 17e en 18e eeuw samen met elkaar. Kunnen we nu nog wat van leren. Zie je het voor je een moskee naast een katholieke kerk. Durban Square is een van de drie oude koningssteden in Kathmandu. In 1934 zijn door en grote aardbeving de meeste gebouwen beschadigd. Soms zie je alleen nog de fundatie, er waren nog meer van deze prachtige tempels. Wel bijzonder was het bezoek in het paleis Kumari Bahal ( house of the living godless ) Even een telefoontje van onze gids naar deze god en daar kwam ze even bij het raam staan. Dit kind is gekozen tot god. Ze blijft dit en lijd dus een bijzonder afgesloten leven tot haar pubertijd. Daarna kan ze weer normaal zijn. Zover als dat nog mogelijk is. Ze ziet er niet echt gelukkig uit. Helaas geen foto. Nadat we onze gids vriendelijk had bedankt en hij ons 100x ppff gaan we even rustig lunchen op een van de vele gezellige rooftops vam kathmandu. Op de terugweg naar Thamel nemen we een fietsriksja. Dat is wel lachen pa&ma voorop en ik in de achtervolging. Scheuren we door de straten slingerend om hobbels en kuilen en natuurlijk het andere verkeer. De volgende dag naar de grote Swatambhunath een boedistische tempel op de top van een heuvel in het westen van kathmandu. Ook wel bekend natuurlijk als monkey tempel. De mensen hier geloven dat deze berg zomaar ineens uit een moeras is herrezen. Ze bouwden daarom deze enorme tempel waar heel veel gelovigen. Ergens op het terrein zit een priester die druk met belletjes aan het rinkelen is en met wierook aan het zwaaien. Veel mensen brengen offers. Velen zijn er druk met schaaltjes eten versierd met bloemetjes en kaarsjes. Het is prachtig om dit te zien en je kan er gewoon bij zijn ( maar geen foto’s maken ). Ze storen zich niet aan je en blijven gewoon hun ding doen het is bijzonder. Na wat wandelen rondom deze tempel pakken we de echte lokale bus naar Patan. De tweede koningsstad in Kathmandu. Dat is mooi man pa&ma achterin de bus tussen de nepalezen. Langzaam tuffen we door de stad. Het is druk en het verkeer loopt voortdurend vast. Maar uiteindelijk kom je er zo ook. Na een stukje lopen komen we bij deze oude stad aan. In dit gebied liggen meer dan 600 stupa’s en tempels. Kan je voorstellen. We lopen wat over het plein en bekijken een aantal tempels van binnen. Sommige tempels liggen verstopt tussen de oude huizen, het is soms een hele zoektocht. Maar gelukkig op elke hoek van de straat staan de hulptroepen klaar om ons de weg te wijzen. Soms ook mensen die graag de school van binnen laten zien. Toevallig staat de directeur op de hoek van de straat en hij laat graag even zijn school zien. Hij heeft een mooi verhaal daarna begint hij natuurlijk over een donatie. Je weet nooit waar het geld naartoe gaat dat is het vervelende. Maar volgens deze man ging hij er boeken van kopen en een kast. Dus laten we wat achter. Daarna gebeurd dit nog een aantal keren met andere verhalen maar ook snel leer je hier mee om te gaan. De volgende dag naar Bahktapur. Dit ligt 15km van Kathmandu, dit betekent weer een leuke rit met de lokale bus. Maar het is erg druk, de lange rijen voor de benzine stations veroorzaken opstoppingen en heel veel gevaarlijke situaties. Al het verkeer wil sneller en nog meer inhalen. Dat gaat dus niet….Soms staan de bussen recht tegenover elkaar en neimand kan een kant op. Dan komt er een zwaar overspannen politieagent die hard op een fluitje kan blazen. Uiteindelijk gaat het dan allemaal weer rijden voor een meter of 10. Bahktapur is een stad in zeer goede staat. Daar betaal je dan ook voor bij de ingang. Het is rustig en er zijn nog steeds niet heel veel toeristen. We lopen weer een route uit de planet. Dit leid langs de vele waterbazins waar de wol hangt te drogen. Mooi hoor al die kleuren in het straatbeeld. Er zijn heel veel rustige pleintjes waar heerlijk van genieten. Langzaam lopen we door de straten naar het plein waar de pottenbakkers zitten te kleien. Want daar staat Bahktapur ondermeer bekend om. Het plein valt wat tegen, het is ook alweer het einde van de dag en nog geen hoogseizoen. Maar toch kunnen we prima zien hoe het eruit kunnen zien. Hier&daar zit dan toch nog een pottenbakker. Wel grappig ze maken echt de meest onzinnige dingen. Zoals een spaarpot als massaproduct. Wie heft er tegenwoordig nou nog een spaarpot. Na een lange dag slenteren weer met de bus terug. Deze keer de microbus. Waar 25 man in paste. Vol dus !!! Moe en voldaan komen we in Kathmandu. De volgende dag naar Pohkara waar we een trekking gaan doen. Deze keer regelen we een porter voor de bagage. We maken het ons niet moeilijker dan het is. een knul van 23 gaat onze tas dragen van ongeveer 22kg. We komen na 7 uur touren aan in Pohkara. Meteen door naar de pirmit office waar we onze wandelbevoegdheid ontvangen waar we natuurlijk weer foto’s voor nodig hebben. Want daar zijn ze dol op. Overal een foto bij. We vertrekken de volgende dag naar Naya Pul. Na een slingerende rit kunnen we dan beginnen. This time naar Tikke Dhunga. Mijn ouders genieten volop en ik natuurlijk ook. Onderweg genoeg drink en eet gelegenheden. Daar nemen we dan rustig even een  kopje thee en proberen we een gesprek te voeren met onze porter, Dipack. Maar dat gaat moeizaam, heel langzaam en woord voor woord. Eigenlijk kunnen we niet normaal met elkaar praten. We komen na een mooie dag lopen aan in Tikke Dhunga waar een groep van 30tigers tegenkomen die op de terugweg zijn van Annapune circuit die over een pas gaat van 5400m. Gezellig een beetje kletsen en nagenieten van de zon. Wel mooi hoor om hier zo met mijn ouwe lui te lopen. Dat is toch geweldig !! Na een redelijke nacht door naar Ghorepani op bijna 3000m hoogte. Dat wordt een hele klim maar schitterend en slowly, slowly trotseren we meedere bergen. De uitzichten zijn schitterend. En we zien de hoge bergen soms tussen de heuvels door liggen. Heel soms herken ik een punt van de eerdere hike die ik met Jorin heb gemaakt in 2006. Maar weinig herkenning dus dat is mooi. De bergen zijn ook altijd weer anders. Je kan dus alle wandelingen minsten 4 keer lopen. Elk seizoen moet je toch een meemaken Het is heel veel klimmen en dus best zwaar dat kan Jorin zich ook nog wel herinneren he, dag 1. Ppff dat doen we dus deze keer in twee dagen. Goed aangekomen in Ghorepani waar we de volgende morgen een prachtig uitzicht kunnen hebben op de bergen. Helaas is het slecht weer en kunnen we alleen een glimp opvangen van de mountain range. Maar ondanks het weer echt wel genieten. Daar staan we dan…..DIe dag minder klimmen maar het eerste uur toch nog even boven de 3000m geklommen. Eerst lopen we over de kam van de berg waar zelf nog een beetje sneeuw ligt. Daarna lopen we een prachtige !!!! afdaling. Omgeven door hoge rotswanden en een riviertje dat met ons meestroomt naar beneden. De eerste rodedenderon bomen staan in de bloei. Mooi hoor en in het echt hoog seizoen zijn hier hele valeien rood gekleurd. Dat moet ik nog maar eens gaan bekijken. We slapen deze nacht in Tadapani. Hier is een grote groep mensen uit alle delen van de wereld. We eten hier lekkere snacks met natuurlijk een biertje erbij. De kachel hoog onder de tafel dus lekker rozig bijkomen van de wandeling. In de groep, noorse, australiers, chinezen, duitsers en natuurlijk nepaleese. We krijgen een echt lokaal optreden van zo’n 20 locals. Ze zingen en dansen er driftig op los en we worden uiteindelijk versierd met een handmade bloemenketting. De volgende dag helaas geen uitzicht, wel jammer. We weten niet zo goed hoe we terug moeten lopen. We besluiten mede door het weer om een korte route terug te lopen. Het zware van deze dag is wederom het vele dalen. Maar mijn ouders doen het fantastisch, geweldig hoor !!! Volgende keer basecamp he Pa…..We lopen deze dag eigenlijk een paar dorpen te ver. Enigzins gesloopt komen we aan in Syauli Bazar. Maar we hebben het weer gered en niemand heeft blaren. Maar we zijn wel moe en kunnen dusbest een goede nachtrust gebruiken. De laatste dag is nog maar een klein stuk vcan 2 uur. Prima dus en zo komen we weer bij het einde van de tocht. Nog even op de foto met vaders op 1  van de vele loopbruggen die je onderweg tegenkomt. Hier pakken we de taxi terug naar Phokara. In Phokara barst de hemel open en het gaat zelf hagelen. Net op tijd dus.   Lekker met een biertje voor de hotelkamer wachten tot het droog is. We moeten van Dipack natuurlijk naar de belangrijkste hindu tempel die op een klein eilandje in het meer ligt. We laten ons met een bootje naar het eiland brengen. Vervolgens breekt hier nog een keer de hemel open en moeten we dus even schuilen. SNel weer terug naar het droge om daarna lekker te gaan eten. Dipack onze porter gaat mee en we proberen voor de zoveelste keer een gesprek te voeren. Maar dit blijft lastig in het kwadraat. Lekker aan het nagenieten van de trip. Heel erg geslaagd en zonder problemen. Maar omdat we de bergen niet echt mooi hebben kunnen zien willen we nog 1x keer de kans pakken om van af Sarankot de bergen te bewonderen. Om 5.30 pakken we de taxi met de gepakte koffers naar Sarankot. Hier komt om 6.30 de zon op en het moet een prachtig gezicht zijn. De wolken zijn er alleen weer om het uitzicht te belemmeren. Maar het onwerkelijke is waar. Het wokenpak trekt open rondom de bergen. WOuw. We hebben een prachtige zonsopkomst. Schitterend zo nog ff voordat we de bus pakken terug naar Kathmandu. Blij dat we dat hebben gedaan zeg. Pak je zomaar ff mee. Hop met de taxi naar het busstation. Netjes optijd voor de rit terug van 7 uurtjes. Er staat weer een dikke file in Kathmandu. Er is namelijk meer bezine. Iedereen mag nu een aantal liters meer tanken. En dit betekent dus dat iedereen op pad gaat. Maar jah wat doe je eraan he. Rustig in de bus blijven zitten tot je er bent. Hehe, terug in Kathmandu. De volgende dag naar Budhanath. Daar is de grootste en belangrijkste tempel van nepal. Deze tempel ligt op de handelsroute van tibet naar India en weer terug. Pelgrims komen hier en bidden voor een veilige reis. Ook worden er rituelen gehouden. Deze dames zitten er klaar voor. Prachtig mooi in klederdracht. Het is een mooie bezienswaardigheid. En in de achterliggende straten zien we het fijne handwerk. Daar worden de schalen, bellen en ringen voor de toeristen met de hand beslagen. Mooi om te zien, maar hard werken voor die jongens met 6 man op 8 m2. Deze dag ook toevallig een festival in Pashupatunath. dit is een plaats waar ze lijken cremeren aan de heilige rivier Bagmati. Deze dag wordt Shiva vereerd. Het is vrij om een jointje te roken om dit feest te vieren. Het barst er van de babba’s. Deze heilige hindu mannen hebben gekozen om een leven te lijden als een bedelaar. Wazig hoor……. Dit land blijft me verbazen en dat maakt het zo leuk om hier te zijn. En mijn ouders te laten proeven van het leven hier in Azie. Maar de crematies staan vandaag op een laag pitje. We gaan daarom de volgende dag terug om de normale situatie mee te maken. Het is dag 2 een stuk rustiger en de vuren wat opgestookt. Hier zitten we dan. De laatste uren van mijn ouders. Het is de laatste dag en ze vliegen alweer terug naar Nederland. Dat is heel snel gedaan. Maar wat veel gedaan. We hebben echt genoten van alles ja toch vaders en moeders. Echt een super vakantie en alles goed gegaan bedankt voor alles !!! Nu breekt er voor mij een andere tijd aan…..

Ik heb snel contact gezocht met Rene. De man, van Stichting Veldwerk www.stichting-veldwerk.org . Ik belde hem en kon meteen komen. Er ging binnen een halfuur een jeep richting Sankhu. In Sankhu ongeveer 1 rijden vanaf Kathmandu ligt het dorp waar ik ga werken. Dit kleine stadje lag ooit ook op de bekende handelsroute naar India. Er zijn dus veel oude huizen en kleine pleintjes met tempeltjes. Heel leuk dus om lekker boodschapen te doen. Ik droom wel eens van dingen zoals jullie weten. Maar deze plek is precies zoals in mijn dromen. Het dorp in aanbouw ligt net iets buiten het stadje en ligt prachtig mooi tussen de aardappel & rijstvelden. In de verte zie je de vallei doorlopen en liggen er hogere bergen op de achtergrond. Het is met een woord een plaatje. Het eerste huis voor de oudere weesjes is al gebouwd. Daar wonen ze dus nu heerlijk in alle vrijheid en met alle voorzieningen, scholing en natuurlijk heel veel liefde van een fantastisch team dat bestaat uit vrijwilligers en locals. Het mooie is Rene heeft er zin in om verder te bouwen. Hij wil volgende week al beginnen en ik moet meteen mee naar de aannemer. Kan dus meteen aan het werk en ik word meteen overal bij betrokken. Vandaag weekend. Heb een korte introducite gehad met de andere vrijwilligers. Dat was erg leuk. En deze maandag begint het dan echt. Ik zit inmiddels in Sanhku. Ma tot Do in Sanhku en Vr tot Zo in KAthmandu. Een goede afwisseling dacht ik zo. Ik heb een fiets gekocht voor 40 euro. een prachtige herenfiets en fiets dus nu door Kathmandu. Maar die moter lonkt toch ook wel…..Jawel lieve lezers. Ik ga er een einde aan breien. Hoop dat jullie weer met veel plezier gelezen hebben. Mijn volgende verslag gaat zeker sneller komen. Want ik loop eigenlijk een maandje achter en heb nu eigenlijk alweer een heel verhaal. Maar goed tot zover mijn avonturen gedeeld met mijn lieve ouders.

Bedankt voor alle berichten !!!!

Met de groeten uit Kathmandu,

Michiel   

JAAAHHHAAA. Wat vliegt de tijd als je plezier hebt. Mijn maandje in Arombol heeft me goed gedaan. Bruin & opgeladen van de vele zonuren. Nu weer iets heel anders. Het magische oort Hampi. Gelegen in het binnenland van India. Mystrieus door het landschap. Gekenmerkt door de vele eeuwenoude tempels. Met een bus vol travellers die van Goa naar deze plek toegaan is het erg gezellig. Bij aankomst vinden we het perfecte guesthouse Shanti ( rustig aan ). Dit is het uitzicht en met de perfect kussens als ondersteuning in de onderrug is dat een geweldig gezicht, de zon weerspiegelend in de rijstvelden. Het guesthouse is zo ingericht dat je het terrein niet hoeft te verlaten. CHILL dus. De eerste dag huren we een fietsje en biken we naar dit meer. Relaxt, super schoon water en je kan er van rotsen afspringen. Prima plek dus en het is er gezellig met nog vele andere lotgenoten. Om eerlijk te zijn. Vanaf dag 1 is het meer een dagelijks bezoek geworden. Een paar uurtjes afkoelen na wat site seeing is top. Na een paar dagen gaan we er dan toch echt op uit. Langs de rivier vind je super oude tempels van het laatste grote Hindu koninkrijk van Vijayanagar. Rijke prinsen bouwde tussen de 14e en 16e eeuw Dravidiaanse tempels en paleizen. De Moslims veroverde Hampi in 1565. Zij plunderden de stad gedurende zes maanden om het vervolgens te verlaten. Maar de ruines zijn impozant en liggen er verlaten bij. Het is dus ook echt een ontdekkingsreis en we lopen er uren en uren. We steken de rivier over met een lokale rietenboot. Aan de andere kant van de rivier bewonderen we de oude brug om vervolgens aan deze kant terug te wandelen. Wat een wandeling, wat een superlandschap. Helemaal voldaan zoek je dan toch met spoed Shanti Guesthouse op. Daar wachten de shakes, pancakes en steaks op me. Afvallen in India. Haha denk dat ik er kg bij heb gekregen. Maar verbranden doe je ze ook wel. Natuurlijk is er weer een monkey tempel die ik twee keer beklim. De 520 treden doen we met gemak. Alleen in de morgen om 5.30 gaat allemaal toch wat langzamer. Prachtig wat een uitzicht en rust op de top van een heuvel met een klein tempeltje.

Na 10 dagen Hampi heb ik het gevoel dat ik echt wat moet gaan doen. Ik krijg van iemand de tip om eens te kijken voor Auroville en Sadhana forest voor wat vrijwilligerswerk. Ik lees het en ben verkocht. Ik moet me gaan haasten en vertrek de volgende dag om vervolgens 30 uur in een bus te liggen. De s

leeperbussen zijn als de weg normaal zou zijn heel comfortabel. Dat was deze weg dus niet en ik schommel de hele nacht bijna uit mijn bedje. Pppff vermoeiend. Maar uiteindelijk kok ik aan in Ponducherry, een oude franse kolonie. Ik ga meteen door naar Auroville waar mijn vrijwilligerswerk zou zijn. Het blijkt dat Sadhana forest midden en verafgelegen ergens in het bos ligt. Ik had het kunnen weten. Je wordt hartelijk ontvangen alsof je er al jaren komt en met een groepje nieuwkomers worden we rondgeleid. Interessante manier van leven. Ze houden hier met alles rekening met moeder NATUUR !!! Even kort samengevat, we zijn binnen de hekken een veganist. Geen eieren, kaas, caf. of theeine en dus ook geen vlees of vis. Jemig hard life. We wassen ons met natuurlijke producten die  en poetsen onze tanden met iets heeeelll smerigs. Je wast je kleren met echte zeepnoten en we poepen en piesen in apparte g aten . Dit om het als mest te kunnen gebruiken. We doen de afwas met kokusnootschillen en als zeepsop asresten van het vuur. Verder heeft iedereen zo zijn taken. Er is een comunitiebijeenkomst op zondagavond waar alles wordt besproken en iedereen zich voorstelt en een eventuele workshop kan aanbieden. Er is dus na werktijd genoeg te doen. Het is de eerste dagen wel wennen. Nadat ik basecamp in de hoek van het terrein heb opgezet moet ik me een weg gaan vinden tussen 75 mensen. Maar gelukkig is iedereen super vriendelijk en vind ik snel wat gezellig gezelschap. Het werken begint om 6.30 en ik kies graag voor het diepe forestwerk. Met zwaar gereedschap en een dosis energie duiken we het bos in om daar vervolgens diepe gaten te maken en met het vrijgekomenzand dammen te bouwen. Dit omdat in het regenseisoen het water direct van de heuvel af stroomt de rivier in hup naar zee. Hier willen we het water opslaan en tegenhouden. Zodat in droge tijden de bomen en planten ook nog water hebben. SLIM. Dus we maken diepe gaten die tevens ook als kinderopvangbox fungeert. Ook komen er families of alleenstaande moeders naar Sadhana. Mensen met verschillende achtergronden en soms ook problemen. De junk uit parijs is een apparte vogel maar ik mag hem graag. Veel mensen zien dit als een tussenstop. Of als een plek om maanden te blijven of zelf voor altijd. Dat is overigens niks voor mij. Het is een sociaal gebeuren en je maakt in korte tijd veel vrienden. Na werk is de vaste prik de ijs place waar ze echt superrrrrrr ijs hebben. Binnen de hekken een veganist buiten de hekken een monster. Ik eet soms 2 of 3 ijssies. Ook ‘s avond pak ik mijn maaltijd vaak in een van de vele goede Italiaanse of Indiaanse restaurants. En het is ook een stuk gezelliger soms met een grote groep en soms 1 op 1 lekker dineren. Maar elke keer als je het bos weer berijkt voelt het alsof je thuis komt. De woonkamer waar altijd wel iemand muziek aan het maken is of er is een discussie gaande is. Zo zijn er veel problemen die dagelijks opgelost moeten worden. Wat doen we met de ratten die de luiers opvreten, mensen piesen toch in de poepgaten, er zijn deze week 7 mensen ziek geworden, welke werkzamheen hebben prioriteit. Ga zo maar even door, het is een hele organisatie zo’n comunitie. Wel……

Voordat jullie in slaapvallen. Ik had zin in actie en ging met nog twee andere gasten naar zee om daar een vissersboot te regelen. Eerst geloven ze ons niet. We willen echt de zee op. NU als het even kan. Voor een paar eurries worden er 10 man opgetrommelt om de boot weer de zee in te duwen. Op zo’n bootje komen de golven hard aan en we jumpen aardig op & neer. We houden het touw vast en we staan in de punt van de boot te genieten ondergaande zon. Ik kan je verklappen dat geeft een onwijs kicken gevoel. Op zee maak ik nog even een duik naar een van de grote gezonken schatkisten. Niet gevonden trouwens. Ik of de boot word weggeslurpt door de zee, binnen enkle seconden ben ik 20m van de boot verwijderd. Ze gooien een touw. Fijn gevoel om weer in de boot te klimmen. Het bos word voor 5 dagen afgezet voor een waar mountainbike tournement. Ik behoor al snel tot de zware jongens. En ben bijna verplicht om mee te doen. Had ik toch net wat anders in gedachten voor vandaag. Sta bijna op het punt mee te doen. Maar toen ik de fiets zag haakte ik echt af. Net iets minder geavanceerd als onze nederlandse mountainbikes. Samen met Sara zoek ik Luccy op die ik had ontmoet in Arambol. Die verblijft al een maand of 7 bij een familie en is daar een huis/hut en yogacentrum aan het bouwen. Ook guy is daar en we hebben er een heerlijke dag en ook even weg van de comunitie. ‘S avonds mediteren we en na een heerlijke maaltijd vertrekken we weer naar Sadhana forest. Op de moter 125cc die ik voor 2 weken heb gehuurd. Zo kom je nog eens ergens. Om de gang er een beetje in tehouden organiseren twee mafketels een feest in het bos. Ze huren twee gigantische speakers en een geluidsset om een jungleparty te geven. Op zaterdag vinden we een plek diep in het bos waar waarschijnlijk niemand ons kan horen. Er komen een mannetje of 30 opdagen. De speakers knallen behoorlijk. Vette klassiekers en behoorlijk wat techno knallers. Iedereen heeft het super naar zijn zin. We dansen wat af en woelen de grond goed om. Dit is toch wel heel speciaal, dansen in het bos op goede muziek, kaarsen geven het licht wouw gaaf hoor. De pret kan niet genoeg zijn. Een dagje Ponducherry zit er ook bij. De franse architectuur van 100 jaar terug is daar te bewonderen. Zo is dit een van de kerken. Ook is de heer Gandi aanwezig die trots aan de kust wordt gepresenteerd. Klein mannetje eigenlijk gelukkig een imposant standbeeld. Verder ontkomen we er niet aan om heerlijk te lunchen in een dit keer indiaans restaurant. Dat smaakt prima trouwens op zijn tijd. Het is erg gezellig en bezoeken die dag nog een botanische tuin, een park en vele winkeltjes, tja met twee meiden opstap. Wij passen ons wel weer aan. Na een lange dag toch weer blij als we er zijn. Sadhana Forest. Een van de mooiere plekken op deze wereld. Maar na een geweldige twee weken is het dan toch echt tijd om te gaan. Dit valt me best zwaar. Komen is makkelijker dan weg gaan. Daarom stel ik het nog maar 1 dagje uit. Voordat ik mijn reis ga inzetten naar Nepal ga ik nog 1 dagje naar Luccy en de familie. Beetje relaxen en aan de hut van Luccy meewerken. Ze heeft een mooi plekje daar boven de koeien en tussen de palmbomen. Ook heeft deze familie een niet onaantrekkelijke dochter. Kamila heeft een heel andere kijk op het leven dan haar traditionele vader & moeder. Ze wil reizen en ze slaat ieder aanbod van een kerel af. Ook dr oom heeft ze liever niet als man. Nou logisch lijkt me. Maar ook zij is erg gehecht aan haar tradities. Zet dat dus maar snel uit je bol, ouwe. Dit is mijn laatste dag in India. Dat is toch wel vreemd maar het is dan toch echt bijna zover dat ik Nepal ga bereiken. Op mij wachten een vliegtocht van 2 uur, inchecken om 5.30 bah en daarna 10 uur wachten op een treinrit van 18 uur en na een geweldige nacht in een super de bagger hotel gaan we 3 uur per jeep en 9 uur met een bus naar mijn oude vertrouwde bergplaats Pohkara. Onderweg schiet ik 200 foto’s van alles wat ik zie onderweg. Zo’n reis is toch best wel gaaf. In de trein ontmoet ik de rijkere Indiers. We reizen n

amelijk AC2, duurder kan niet. Dus lekker lux en heb een goed bed en klets de uren weg met mijn medereiziger. De stations zijn druk en er liggen overal mensen. Ook buiten worden de mensen vermaakt met een show uitgevoerd door kinderen. Het jochie is een echte adriaan in luiers.

Het is is toch wat en iedereen vind het prachtig dus het levert geld op. Daarna wordt de baby van 1 of 2 jaar oud in een harnas aan het touw gehangen en vrolijk rondgeslingerd. Mijn adem stokt even op dit moment. Dit kunnen wij gewoon niet geloven dat iemand dat doet. Hier lijkt het erop dat het normaal is en het behoort hier dus tot het straatbeeld. Na een gemakkelijke grensovergang ben ik nog maar een dag verwijderd van Pohkara waar ik een trektoch wil gaan doen. Heb zin om de bergen in te gaan. Het weer begint wat warmer te worden. Ook hier is het net winter geweest. Na een aantal dagen rust in dit toeristische vertrek ik voor 7 dagen naar Anapuna Basecamp op 4100 meter gelegen. Samen met mijn lieve rugzak vertrek ik in alle vroegte. Het is helder weer en de bergen liggen er prachtig bij. Dat is een gaaf gezicht zeg al die bergtopen van 7 & 8 duizend meter. Maar geliefde en trouwe lezers dit zal in het volgende verhaal allemaal te zien zijn . Voor nu is het welletjes. En de complimenten voor als je tot zover bent gekomen. Ik lees jullie mailtjes met veel plezier en probeer iedereen te beantwoorden. Ik vind het in ieder geval top dat jullie me een beetje op de hoogte houden !!!! Want mis jullie wel hoor zo nu en dan….

TOT de volgende keer maar weer…………………

Daar zijn we weer met een nieuw verhaal en het eerste verslag van 2008. Het lijkt alweer maanden geleden dat ik aan het web-loggen was. Hier loopt de klok een stuk trager. Vooral hier aan de westkust van India. Hoe warmer het wordt hoe relaxter mensen worden dat blijkt. No worries en alles op zijn tijd. Daar waren we dan ook echt aan toe. Prachtig wat ik allemaal heb gezien, zoveel indrukken. India heeft mijn hart gestolen. Wat een treffer zeg. Maar nu het verhaal Arambol wat ligt in de provincie Goa. Een klein vissers dorpje dat is uitgegroeid tot een waar backpackers/hippieoort. Er zijn 10tallen goede restaurants gelegen in mooie tuinen vol met palmbomen. Op de foto rechts is het Arambol strand, simpel he !! Nederland is ook goed vertegenwoordigd met Double Dutch & Double Trouble. Beide erg goed en als dessert een appeltaartje met ijs waar ik heeellll gelukkig van word. Ze kunnen hier echt lekker kokkerellen en daar geniet ik elke dag weer van. Na twee dagen met je ballen op het strand gaat het toch kriebelen. Ik boek dan toch maar een yogacursus. Wat is dat toch met dat yoga? Er zijn heel veel yoga vormen, ik doe Hatha yoga Iyengar tradition. In totaal 5 dagen van 9.30 tot 13 uur en niet eten vooraf. Wat niet eten benne jij wel helemaal lekker vriend. Ik denk als eerste in de morgen aan eten als ik er al niet van wakker word. Op een koestrontvloer doen we onze oefeningen met nog 15 andere lotgenoten. De posities met deze yoga zijn zeer, zeer precies. Je moet alles in 1 lijn zien te houden, drukpunten in het midden van je voet, voeten recht, heup naar achter, hoofd omhoog, tenen gespreid voor een perfecte balans. Hej verdomme zeg dat valt allemaal nog niet mee. Maar je voelt het wel in je lijf. Wist niet dat je je middenlijf zo zou kunnen strekken. Als je een positie goed doet vasthoud dan geeft dat je lichaam energie en het bloed giert door je lijf. En wat blijkt nou, alleen maar positieve energie. Steek je dat mooi even in je zak. Met een aantal mensen uit de klas krijg je in zo’n week toch een speciale band. Ik trek veel met Guy ( half nederlands ) en Luccy op. Na de les eet je fruit bij het fruitmannetje. Daarna gezellig met Luccy of Guy ergens lunchen, zwemmen, langs de kust wandelen of op de scooter touren. Volgende week kerst en oud&nieuw. Wel zin in maar met gemengde gevoelens. Toch wil je deze tijd met vrienden en familie doorbrengen. Maar gelukkig had ik een fijn gezelschap en heb ik echt genoten. Eerste kerstdag samen met Luccy bij de Italiaan gegeten. Tweede kerstdag samen met Luccy gezellig ziek geweest. Niet een beetje last van mijn maag. Jemig wat kan dat zeer doen. Misschien ook wat te veel gezopen tijdens het eten. In ieder geval de combinatie viel niet goed. De dag erna voelde ik me alweer beter. Heb een weekje een brommertje gehuurd en ben de omgeving eens goed gaan verkennen. Tropisch klimaatje hier dus exotisxhe rondritjes. Als je dan eens links of rechts een zandpad ingaat dan kan je zomaar eens op een verlaten strand komen of een minstens 1 m lange hagedis in de ogen aankijken. Zo door het landschap touren met een mooie griet achterop bevalt me goed. We kletsen en brainstormen wat af over haar zakenplannetjes en over de mijne. Ze heeft mooie plannen. Het landschap is bezaaid met kerkjes. Deze hebben de Portugesen gebouwd destijds. Deze in het bijzonder……..

Na zo’n weekje rondtuffen eten&drinken en om niet te vergeten feesten. Want ik ben het nieuwe jaar ingegaan met een geweldig mooi vuurwerkspectakel op het strand en daarna na een hardtrance feest ergens op een heuvel, keihard staan feesten. Daar gaan we helemaal los tot de volgende middag aantoe. Hier heb je gelukkig tijd genoeg om bij te komen van zo’n zware dag. Maar wel heb ik gemerkt na zo’n intensieve week yoga dat je je yoga gaat missen. Dus boek ik nog een weekcursus bij het zelfde yogacentrum. Nieuwe groep, nieuwe leraar maar dezelfde beginnerscursus. Want er zijn zoveel dingen waar je op moet letten. Heb een hutje op het terrein van het yogacentrum en plant met een Amerikaans meisje de diverse exotische planten. Je moet wat met je tijd. En mijn handen beginnen te juiken. Wil werken, bezig zijn en vooral veel leren. Gezellige tweede Yoga week dus. Nu oefen ik elke morgen een half uur. Dat is een goede start van de dag. Daar kan geen vruchtensapje tegenop !!!!!

Tijdens een van de rondritjes hier door het groenelandschap